Home » Satire, Voetbal

Zaterdag 11 juni 2016, brief aan Sophia

door Extrasport op juni 11, 2016 – 07:37Geen Reacties

In de hoop antwoorden te vinden op elementaire kwesties die hem dan niet kwellen, dan toch in een wurggreep houden, correspondeert Matthias Vangenechten vanaf nu iedere week met zijn Sophia.

© Wikimedia Commons

 

Beminnelijke Sophia,

 

Het is weer die tijd van het jaar. Die van collectieve verdwazing, bespottelijk patriottisme en bloederige conflicten die per abuis vijf lijnen in de krant vullen, terwijl er een stijlgoeroe, een schrijfster en nog een schrijfster elkaar vertrappelen in de rij om hun mening te verkondigen over het kapsel van een nationale held, idool, icoon, zeg gerust God. Ontkomen doe je er niet aan. Ook jij niet, Sophia. Het EK voetbal is de hoogmis van de onbenulligheid verkleed in een chique maatpak. We adoreren viriele hersenloosheid, we verachten toeval, we kijken naar het grote geld dat alleen maar groter wordt, we stellen ons geen vragen maar joelen uitbundig, we omhelzen het cynisme.

 

Waarom ik dan toch sporen van interesse vertoon? Weet je, Sophia, hoe sport en ook voetbal beleefd wordt is de ultieme gebruiksaanwijzing van een maatschappij. Zijn op verkiezingsdag ‘de goei’ een bende separatisten, misvormen nu zwartgeelrode spiegelhoesjes het straatbeeld. Principes zijn buigzaam voor een lap gebarbecued vlees en koel bier. De verontwaardiging en het ongebreidelde engagement mogen even gaan zitten in de tribune. Kernreactoren, rijt uzelf uiteen. Ministers, verdubbel de energiefactuur, kap bossen, plant er een olieraffinaderij neer, beken uw medeplichtigheid in elk schandaal. Legers, plan een staatsgreep. Moeders van een pandabeer, stoot uw jong af. Gevierde auteurs, schrijf dat ene kutboek. Socialisten, doe die aanbesteding voor dat station met gouden luifels. Voorzitsters van liberale partijen, doe uw mond open. Het moment is nu.

 

Ach, Sophia, ik hoop je niet af te schrikken met mijn geblaf. Mocht het je op je gemak stellen, ik ben zelden ironisch zoals ik zelden een loopje neem met de realiteit en zelden eufemismen zoek voor liegen. Ik ken je niet, maar je antwoord zal sussend klinken, dat weet ik nu reeds. Ik zal jouw blik niet zien wanneer je deze woordenbrij leest, je gevoel van weerzin niet proeven, maar twijfelen aan de oprechtheid van jouw antwoord zal ik niet. Vertel me meer over jezelf. Geraak je opgewonden van randje buitenspel? Of van Frank Raes die binnnnneeeeuuuh roept? Het benieuwt me alleszins zeer.

 

Welnu, mijn beste Sophia, terwijl ik dit schrijf overkomt me iets wat me wel vaker overkomt, ik weet niet of je het zult begrijpen, maar prijs me om het stukje ziel in deze getypte woorden die vele doorhalingen verbergen. Wanneer ik aan het EK denk, denk ik aan vroeger. Dappere tijden waren het. Staartdelingen maken, zegswijzen studeren en het gemis van Roemenië-Portugal verbijten, twee van de drie dingen voltrokken zich tegelijkertijd. Op de speelplaats daags nadien bewegingen imiteren met een bal bestaande uit meer gaten dan mouche. Op je bek gaan. Als je iets kunt vertellen over wielerliefhebbers (zo iemand ben ik, Sophia) dan wel dat ze verknocht zijn aan hun jeugd. Ze lopen niet weg van het verleden, maar het tegemoet. Ze staan met hun rug naar de toekomst en overschouwen het gebeurde dat elke seconde uitdijt. Elke reden schijnt goed dat verleden op te roepen, ja elke.

 

De kop is eraf, Sophia. Van het EK, maar veel minder futiel in het licht van de geschiedenis, van onze correspondentie. Straks de topper tussen Albanië en Zwitserland. Zal mijn hart het houden? Doe me een plezier en kom naar mijn begrafenis wanneer je volgende week niets van me hoort.

 

Met meer groeten dan defensieve blunders bij de Rode Duivels,

 

© 2016 – Extrasport – Matthias Vangenechten


Tags: