Home » Uitgelicht, Visie

Waarom wil je als sportjournalist met sporters op de foto?

door Extrasport op augustus 9, 2016 – 06:37Geen Reacties

In het licht van de wereldgeschiedenis is het misschien niet de meest schokkende kwestie, kennelijk ook niet iets waar u ’s nachts uren over ligt te tobben, maar laat dit geen reden zijn om vragen van filosofische aard te schuwen: waarom wil een journalist met sporters op de foto?

 

Voor sporters moet het heden ten dage geen evidente klus zijn om de aandacht tussen gewone fans (joelend achter de nadarhekken) en geprivilegieerde fans (joelend voor de nadarhekken) eerlijk te verdelen. Vooral de laatste groep kan betrekkelijk veeleisend zijn. Een handtekening is niet voldoende. Het stopt ook niet bij enkele vragen. Nee, selfie!

 

Hoe kun je als journalist ernstig genomen worden als je blij als een kind van negen een selfie neemt met een sporter en die als een jachttrofee nadien deelt op alle denkbare sociale media? Noem me ouderwets. Noem me een zeurderig type dat geen slak kan zien zonder zoutvat. Zie dan één ding in: welke geloofwaardigheid bezit je dan nog om de geloofwaardigheid van een ander te duiden? ’t Schijnt nochtans bij het vak van de journalist te horen.

 

Een volwassen schier altijd man die idolaat op de foto gaat met de lieden die hij kritisch dient te bejegenen. Het zou het begin van een karikatuur moeten zijn. Geef hem het voordeel van de twijfel, kun je opperen. Wie weet zwichtte ie wel na lang aandringen voor een smeekbede van Rafael Nadal of Fabian Cancellara. Oké, ik geef toe hier geen rekening mee te houden. Maar wat zien we? Heroïsche opstellen (7/10, handtekening van Juf Elsy) van de jacht op een foto of een hyperpersoonlijke vraag vullen al sportwebsites.

 

Omdat ook de Vlaamse sportjournalistiek door dit bevreemdende, eigentijdse fenomeen in het hart getroffen wordt, ben ik als behoeder en platonische minnaar verplicht de vraag te stellen. Waarom? Is het om met kerst indruk te maken op de schoonfamilie? Kijk, Vincent Kompany die me opzoekt voor een selfie. Dat is nog geen motief om het op sociale media te keilen, laat staan zo trots als een pauw te berichten hoe een eigen journalist een foto neemt met een object over wie deze scherp en schrander dient te rapporteren. Is het ijdelheid? Maar leg me dan eens uit hoe dit te rijmen valt met het gebrek aan zelfrespect dat uit een selfie met sporters spreekt, sportjournalist zijnde?

 

Als de verklaring niet van binnenuit komt, dan misschien wel van buitenaf. Men kan dingen toeschrijven aan de tijdsgeest, aan de personencultus, aan de manier waarop sportjournalistiek een invulling krijgt, aan de wijze waarop die vooral niet tot veel te weinig ingevuld wordt, aan de zeer prominente en tegelijkertijd oneerbiedige plaats die voor sport in het medialandschap is weggelegd, aan het zelf gecreëerde verwachtingspatroon bij lezers, aan ik kan nog wel even doorgaan en het zal allemaal wel. Maar er is niemand die je in de potige armen stuwt van een sportvedette. Is het een cerebrale kortsluiting? Een banaal arbeidsongeluk? Het laatste waarmee je als sportjournalist wil verward worden is met een sportjournalist die te blij is om het te zijn. Toch?

 

Waarom zou een sportjournalist met een sporter op de foto willen? Ik vraag het me nog altijd af. Als het nu met Rebellin zou zijn.

 

© 2016 – Extrasport – Matthias Vangenechten

 

 

Tags: ,