Ultra-atleet Tim Veremans (31) deinst voor geen enkele sportieve uitdaging terug. Onlangs maalde de Kempenaar in de Race around Ireland 2160 kilometer af per fiets. Hij sleepte in helse weersomstandigheden en ondanks vervelende kwaaltjes een knappe vierde plaats uit de brand.

Het concept van de ultra-fietsrace is simpel. De deelnemers rijden zo snel mogelijk 2160 kilometer met hun tweewieler rond Ierland zonder afgesproken rusttijden. Hoe de renners hun race indelen, mogen ze zelf uitmaken. Eten, drinken, slapen en plassen gebeurt naar eigen verlangen. Zulk een zware race is een kolfje naar de hand van een ultra-atleet. Dat is iemand die verzot is op extreme duursporten en zijn hand niet omdraait om uren aan een stuk te lopen of te fietsen. In België leeft het ultra-racen niet. Veremans was dan ook de enige Belg aan de start van de Race Around Ireland en zijn optreden hing bovendien aan een zijden draadje.

“Ik stapte tijdens de race af om een hamburger met ketchup en mayonaise naar binnen te spelen”

Tim Veremans: “Ik had hard getraind om in topconditie naar Ierland te kunnen afzakken. Maar één week voor de wedstrijd leek een blessure roet in het eten te gooien. De dokters gaven me niet veel kans om mijn grootse doelstellingen te halen en daarom stelde ik mijn ambities bij, gewoon uitrijden was plots voldoende. Dit jaar was de race nog eens extra zwaar door het barre weer, en met een kwetsuur erbovenop heb ik echt afgezien. Ik sliep tijdens de wedstrijd drie dagen lang amper drie uur per dag met als gevolg dat ik een slaaptekort had. Als ik dan een kwartier in de auto ging zitten of gewoon even op de grond ging liggen, kon ik het wel blijven volhouden. Ik had schrik voor waanbeelden als ik aan het fietsen was, gelukkig staken die bij mij niet de kop op. Ik ben altijd vrij gefocust gebleven. Ik moest er aan denken dat ik af en toe andere kleren en schoenen aantrok. Met de navigatie was ik ook steeds bezig want niemand wees de renners de weg zoals in de Ronde van Vlaanderen. We werden aan ons lot over gelaten. Dat maakt de Race around Ireland zwaar en tegelijk uniek.”

Blaren op handen en zitvlak

Extrasport.be: Spookte het door je hoofd om er de brui aan te geven tijdens de wedstrijd?
Veremans: “Enkel de laatste 80 kilometer had ik het knap lastig. Het stoorde me ongelooflijk hard dat mijn handen en zitvlak volledig openlagen. Veel mensen denken dat ‘s nachts in de gietende regen eenzaam fietsen het zwaarste is, maar bij mij was dat niet zo. Ik was heel de tijd concurrenten aan het inhalen en er viel altijd wel iets te doen. Ik maakte veel mee. Zo viel onze volgwagen in panne. Eigenlijk niet zo speciaal, maar de wedstrijd ging onverstoord verder en we zaten daar in een vreemd land. Los het maar op. Het strafste wat ik meemaakte, gebeurde in een afdaling van een berg. Ik gooide mij als een baksteen naar beneden met een rotvaart van 90km/uur en plots dook daar een kudde schapen op. Ik schrok me een hoedje en donderde bijna van mijn fiets.”

Extrasport.be: Welk gevoel overheerste toen je de eindstreep bereikte in Ierland?
Veremans: “Ik eindigde op een knappe vierde plek. Natuurlijk was ik tevreden met mijn prestatie. Aan de finishlijn kon ik daar nog niet van genieten, want het drong niet meteen tot mij door. Het besef dat ik iets buitengewoons had gepresteerd kwam pas enkele dagen later. Mijn team dat me de hele wedstrijd had gevolgd, stond me luidkeels toe te juichen. Daar doe je het uiteindelijk voor, want tijdens en onmiddellijk na de race is van genieten niet veel sprake.”

“Ik gooide mij met 90km/uur naar beneden en plots dook daar een kudde schapen op. Ik donderde van het verschieten bijna van mijn fiets”

Extrasport.be: Jouw prestatie in Ierland was overweldigend, waarom schat je dan ronderenners hoger in?
Veremans: “Ronderenners worden veel beter ondersteund door dokters, wetenschap en materiaal. Ze staan een trapje hoger dan ik omdat ze met meer weerstand kunnen rondtrappen, hun hartslag hoger krijgen en een indrukwekkende conditie hebben. Ik heb nooit de ambitie gehad om profrenner te worden omdat het een heel eenzame wereld is. In de wereld van het profwielrennen gaat veel geld rond. Ik verdien helemaal niet zo veel en het prijzengeld dat ik verover, schenk ik aan het goede doel. De Ronde van Frankrijk kan je ook niet vergelijken met de Race around Ireland. Andy Schleck en Alberto Contador moesten in de bergen elke dag tot het uiterste gaan voor elke seconde. Ik fiets de hele tijd aan een strak tempo, maar moet nooit in het rood gaan. Tourrenners kunnen ‘s avonds genieten van een massage, een heerlijke maaltijd en een zalige nachtrust. Terwijl ik amper drie uur per dag sliep. Voor de betreurde Jure Robic heb ik ongelooflijk veel respect. Robic was de beste ultra-atleet ooit. Ik schat zijn prestaties hoger in dan die van Lance Armstrong, die zeven keer de gele trui won. De pas verongelukte Robic won vijf keer de Race across America, de zwaarste ultra-marathon van de planeet, hij verbrak het 24 uur record op de weg en won in zijn carrière meer dan 100 wedstrijden. Indrukwekkend, daar kan ik alleen maar van dromen.”

Hel van Kasterlee

Extrasport.be: Je verbrandde 91000 calorieën tijdens de Race around Ireland. Hoe verklaar je dan dat je 5 kilogram meer woog na de wedstrijd?
Veremans: “Als je niet kan herstellen van een zware inspanning, dan hoopt het lichaam vocht op. Ik waande mij even Fabian Cancellara met mijn dikke benen, maar dat was gewoon vocht. Na enkele dagen verdween dat. Tijdens de race at ik alles wat ik naar binnen kon spelen. Ik durfde in Ierland zelfs een hamburgertent binnenstappen om daar een vettige hamburger met veel ketchup en mayonaise naar binnen te schrokken. Voor Contador of de gebroeders Schleck zou dat ondenkbaar zijn.”

“Met mijn dikke benen vol vocht waande ik mij even Cancellara”

Extrasport.be: Van waar komt het idee om zware uitdagingen aan te gaan?
Veremans: “Hier in de buurt wordt elk jaar de Hel van Kasterlee georganiseerd. Dat is een zware duathlon die ik enkele jaren geleden met succes doorstond. Na de wedstrijd leefde het idee bij mij: geef mij maar twee of drie keer na elkaar deze duathlon. Sindsdien ben ik gebeten door veeleisende duursporten. Ik zoek voortdurend extreme uitdagingen. Ik wil de beste zijn in mijn sport en daarom train ik ook ontzettend hard. Als je geen doel voor ogen hebt, train je niet intensief en doelgericht. Ik ben in Ierland wel tot het besef gekomen dat ik sneller tevreden hoor te zijn met mijn prestaties en niet altijd de lat hoger mag leggen.”

Extrasport.be: Tot slot, waarom dwing je jezelf om tot het uiterste te gaan en zo te lijden?
Veremans: “Ik start nooit met het idee dat ik ongelooflijk hard ga afzien. Ik had tijdens de Race around Ireland niet het gevoel dat ik mij heel de tijd aan het pijnigen was en genoot er soms zowaar van. Uiteindelijk maakte ik in Ierland samen met mijn team iets unieks mee. Ik geef toe dat ik veel pijn had door de blaren op mijn handen en zitvlak, en ik ben mezelf enkele keren tegen gekomen. Maar er zijn mensen die elke zondag een mountainbiketochtje maken en die ook wel een eens een klop van de hamer krijgen.”