Home » Actua, Wielrennen

Na Voor de ronde

door Extrasport op april 1, 2017 – 14:01Geen Reacties

Omdat hij zich langzaamaan eenzaam begon te voelen zonder wekelijkse column, fileert Matthias Vangenechten elke week (zo mag de belofte toch luiden) de sportjournalistiek, tenenkrommend chauvinisme, kortom sportjournalistiek op de meest serene wijze. Te gast in episode 3: bijkans half Vlaanderen.

© Wikimedia Commons

 

Een egotrip! En dat met ons belastinggeld! En de vrouwen dan! Het provinciaal kampioenschap bankdrukken! Een prominent staaltje vedettisering van de sportjournalistiek! En die mag dan wel de Oude Kwaremont op!

 

Het slaat dan ook op niks. Enkele wielertoeristen onder aanvoering van de blonde God van de Sporza-redactie worden onafgebroken gefilmd terwijl ze het integrale parcours van de Ronde van Vlaanderen rijden, inclusief de plaatsen die ze al eens hebben aangedaan. Voor wie niet te zeer met het parcours vertrouwd is: die zijn er wel.

 

Mezelf opvoerend als redelijk mens doch wielerliefhebber, zou ik nu moeten fulmineren tegen een stretchende Ruben Van Gucht, een plassende Ruben Van Gucht, een smikkelende Ruben Van Gucht en een Sven Nys analyserend hetgeen Ruben Van Gucht aan het smikkelen is. Ja, fulmineren zou ik tegen het chronisch uitblijven van belangstelling voor vrouwenwielrennen en bij uitbreiding alle sporten bij het brede publiek louter bekend omdat ze zich misprezen voelen. Ook tegen sportjournalisten die zichzelf als shampoo in de markt zetten, tegen de bevestiging van alle clichés aangaande Vlaanderen, kerktorens, wielrenners en de ontvlambare combinatie van de drie en tegen niet zonder reden anonieme lieden die het bij het ochtendkrieken meteen wisten, dit wordt de dag, vandaag zal hun bestaan aan de wereld geopenbaard worden, ze kusten hun vrouw, meldden zich ziek op het werk, controleerden hun fiets, hun zenuwen nauwelijks onder controle houdend, maar een beetje stress is goed houden ze zichzelf voor, ze fietsten en wachtten hun moment af, ja, nu, om op één der Vlaamse uitstulpingen hun voorwiel voor dat van Ruben Van Gucht zelve te gooien, die niet gewend aan zulk acuut gebrek aan zonlicht het alfamannetje in kwestie laat terugroepen door zijn jeugdidool Johan Museeuw.

 

Nee, het lukt me niet. Ik zeg het zonder schaamte, ik heb haast de hele onderneming bekeken en nog scheen ze me te kort, korter dan een uur Amstel Gold Race of een reclameblok tijdens Milaan-San Remo in alle geval. Goed dat van tevoren werd gemeld dat het slow tv betrof, het geleek anders verdacht hard op het concept van een vlakke Giro-etappe waarbij in het eerste uur 33,2 kilometer wordt afgelegd, commentatoren meanderen van onderwerp naar onderwerp afhankelijk waarheen het parcours hen leidt en er helemaal niets anders op zit dan te berusten in de eindeloosheid, toch voor de volgende drie uur.

 

Was het ondanks alle bezwaren goeie televisie? De omkadering was stukken onderhoudender dan die rond eender welke voetbalwedstrijd. Ieder doorgewinterd wielerliefhebber/romanticus gloeide vanbinnen. En Chris Van den Abeele.

Het was geen televisie met geluid. Het was radio met beeld. Zoals het wielrennen uit de oude gloriedagen (met als verschilletje dat je met behulp van een krakend stemgeluid zelf nog die beelden had te vormen) dat ook gisteren werd opgerakeld. Je moest al akelig je best doen om niet te vergeten dat er ook nog werd gefietst en wel om niets. Wielrennen draait om de vertellingen. Winnen is van ondergeschikt belang. Het bewijs is geleverd.

 

Voor de ronde was ongevaarlijke, verrukkelijke verstandsverbijstering.

Juist een wielerwedstrijd.

 

© 2017 – Extrasport – Matthias Vangenechten