Home » Atletiek, Uitgelicht

Mo, we moeten eens praten

door Extrasport op augustus 13, 2016 – 06:47Geen Reacties

De man van de hedendaagse atletiek na Usain Bolt is zonder de minste twijfel Mo Farah, kampioen op de 5.000 meter en de 10.000 meter. Object van tomeloos plezier voor menig sportscepticus.

© Wikimedia Commons


Beste Mo,

 

Laat ik de beleefheidspraatjes achterwege laten en je meteen complimenteren. Hoe je het doet, ik weet het niet, maar je verstaat als geen ander de kunst je te omringen met dubieuze figuren voor wie Almaz Ayana met plezier een ommetje maakt dat overeenstemt met honderd toertjes van zeventig seconden op een atletiekpiste. (om zulke individuen niet tegen het lijf te lopen, ik herhaal met nadruk: niet)

 

Er is voormalig langeafstandsloper Alberto Salazar die het Nike Oregon Project leidt waarvan jij het uithangbord bent. Hoe klam waren je handjes toen de BBC vorig jaar in juni een documentaire uitzond over je steun, toeverlaat en ik weet niet wat nog meer? Heb je voor je in 2011 met Salazar in zee ging nooit voor de spiegel gestaan en jezelf afgevraagd, moet ik dit doen?

 

En wat had je spijt, dat je die stap niet eerder zette. Een verbetering van persoonlijke records volgde meteen. Op de 5.000 meter, maar vooral dat op de 10.000 meter spreekt nog altijd tot de verbeelding. In één klap ging er 42 seconden van je beste tijd af. Niet misselijk voor een inmiddels 28-jarige zeg ik dan. De prijzen bleven niet uit, wat zeg ik? Je werd sedert 2011 driemaal wereldkampioen op de 5.000 meter en tweemaal op de 10.000 meter. De enige keer dat je onder Salazar verloor op een WK, de 10.000 meter in 2011, behaalde je zilver. Op de Spelen in Londen won je goud op beide afstanden. En bij wijze van grap zette je het Europees record op de 1.500 meter op je naam in 2013, want eigenlijk is die afstand niks voor jou.

 

Maar laat ik je niet langer met je prijzenkast vervelen, beste Mo, de prioriteiten schijnen mij elders te liggen. De BBC-documentaire, weet je wel. Je bent niet de enige onder de vleugels van Salazar die zich heruitvindt. Zo houd ik in Rio Shannon Rowbury scherp in de gaten, die zich in 2013 voegde bij het Nike Oregon Project en twee jaar later tijdens de wereldrecordrace van Genzebe Dibaba haar persoonlijk record met ruim drie seconden verbeterde. Wanneer het open vizier het haalt van de tactiek sneuvelen records met bosjes, dat zagen we gisteren nog. De tijd van Rowbury? 3:56.29. Hiermee was ze, intussen 30, de negentiende snelste vrouw op de 1.500 meter ooit, de vierde of vijfde aller tijden zonder vraagteken achter haar naam, hangt ervan af in welke categorie je Dibaba plaatst.

 

En wat is de wereld toch wonderbaarlijk klein. Rowbury verbeterde hiermee het Amerikaanse record, dat al ruim dertig jaar op naam van Mary Decker stond, die toen ze in 1996 positief testte op testosteron, getraind werd door – je gelooft het nooit – Alberto Salazar. Een onrecht dat ze altijd heftig bleef bestrijden. Het toeval wil nu dat de BBC-documentaire onthulde dat Amerikaans recordhouder op de 10.000 meter, goed voor zilver in Londen en aan deze Spelen deelnemend aan die afstand en de marathon Galen Rupp door Salazar testosteron toegediend kreeg toen hij 16 was.

 

(Is de wereld echt klein? Salazar speelde haas voor ene Lance Armstrong tijdens de marathon van New York in 2006.)

 

Maar laat ik me weer tot jou richten, beste Mo, ik zou je tekort doen door het alleen over Salazar te hebben. Of nee, nog één ding over Salazar. Ik bewonder oprecht zijn gevoel voor ironie. Weet je wat hij in 1999, ik mag denken van wel, zei? Dat je zonder epo en groeihormoon niet tot de top 5 van het langeafstandslopen kunt behoren. Zou hij die mening nog toegedaan zijn? Op de 10.000 meter liepen er voor de eeuwwende vier atleten sneller dan jij en je maatje Rupp.

 

Even hard adoreer ik je aalvlugge slotronde. Het beeld van je opengesperde ogen, de ontblote hagelwitte tanden en de handen uit ongeloof grijpend naar het hoofd. Je hebt het weer geflikt. Maar had je John Smith nu echt niet even kunnen googelen? Weet je niet waarvoor BALCO staat? Ben je onbekend met het lot van Marion Jones? Lijkt het je dan nog opportuun om al is het maar je goede wil te demonstreren in zee te gaan met de voormalige coach van Maurice Greene? Of waan je je echt onoverwinnelijk?

 

En ken je Jeffrey S. Brown? Die naar eigen zeggen vijftien gouden medailles op de Spelen in zijn patiëntenbestand heeft of had zitten waaronder Carl Lewis? En wel heel gretig bij al deze langeafstandslopers schildklierproblemen diagnosticeerde? Om zo schildklierhormoon voor te kunnen schrijven wat enerzijds kilo’s zou doen verliezen, anderzijds de recuperatie bevordert? Ik vraag dit niet zomaar. Salazar fêteerde al uitgebreid deze Brown, Rupp is klant bij hem en het gerucht doet over jou ook de ronde dat je dit hormoon gebruikt. Dit mag dan niet op de dopinglijst staan, je zou niet de enige zijn met een schildklier die te traag of te snel werkt, een schildklier is geen lego en voel je dat dit niet wringt met de geest van de sport? Ik ben alvast blij in je plaats dat je een goede behandeling voor je astma hebt gevonden.

 

Mijn briefpapier is bijna op, beste Mo, anders had ik je er nog graag aan herinnerd wie Jama Aden is. En hoe je ellendig genoeg ook in diens armen bent gesukkeld. Jama Aden begeleidt Genzebe Dibaba die de twijfelachtige eer kent het wereldrecord op de 1.500 meter te bezitten. Aden werd in juni opgepakt na een hotelinval waarbij behalve hijzelf ook te gebruiken en al gebruikte spuiten epo (zes soorten) werden aangetroffen.

 

Nee, je testte nooit positief. Waarvoor hulde. Het zal ook nooit gebeuren. Je bent te belangrijk als schakel in de Britse vloot op goudrooftocht. Ik ben reeds opgelucht dat je niet met Michele Ferrari samenwerkt, zonder je op ideeën te willen brengen. Je hoeft geen wielerhistoricus te zijn om dit allemaal teveel te vinden om te wijten aan pech, toeval of omstandigheden. Zal ik eerlijk zijn? Ik heb het met je te doen. Je lot is onomkeerbaar. Je bent in de schaduw van Bolt het uithangbord van de atletiek, in de zon de vaandeldrager van de Britse atletiek. Je inspireert jong en minder jong. Het woord voorbeeldfunctie telt vier lettergrepen. En telkenmale je wint word je legende groter. Alsof de manier waarop dan van belang is. Win ze. En doe de groeten aan Alberto, Jama en John.

 

Met groeten van een bewonderaar,

 

Matthias Vangenechten

 

P.S. Werkt je deurbel intussen? Zo’n dopingtest mis je liever geen drie keer. Geef Lizzie een knuffel.

 

Tags: , ,