En dat was er weer een. Na een jarenlange kruistocht met zonderbare boekjes, zielige geldinzamelingen en kansloze rechtszaken. Floyd Landis heeft bekend. In een e-mailtje nog wel. Aan de schandpaal ermee?

Welnu, daar was Landis al jaren aan genageld. Hoewel, hij was eigenlijk al verzopen in de vergetelheid. Wie was hij weeral? Juist ja, een van die dure knechten die Lance Armstrong aan zijn zeges hielp. Daarna begon hij met succes voor eigen rekening te rijden. Landis bekende overigens een groot deel van zijn carrière doping te hebben gebruikt. Ook toen hij dagelijks omging met Armstrong? Daar speculeren we wijselijk niet verder over.

Who’s next?
Laten we het het lijstje met Tourkoningen van het afgelopen decennium erbij pakken. Lees maar mee. Ullrich: doping. Vinokourov: doping. Basso: doping. Armstrong: de meest verdachte renner die nooit is gepakt. Rasmussen: ontliep bewust dopingcontroles. Valverde: doping in Italië. Landis: doping. Is Landis nu meer valsspeler dan al die anderen?

Neen. Het lijstje met dopingzondaars in de wielersport groeit maandelijks. Dat is het beste bewijs voor de ietwat populistische stelling dat ze allemaal wel wat pakken.

Is dat een ramp? Natuurlijk niet. In de eerste helft van deze eeuw waren er tenminste nog hele grote meneren die keihard tegen een berg opfietsten. Persoonlijkheden ook. Armstrong tegen Ullrich. Elk jaar maar weer naïef hopen dat Der Jan het deze keer wel kon. Op de loer lagen machtige renners als Vino en Basso die in de vorm van toen nu moeiteloos renners als Mensjov en Evans zouden verslaan. Met alle respect voor deze cleane, saaie renners, maar een mens moet er toch niet aan denken dat we het jarenlang met hun strijd zouden moeten doen?

De volgende Pantani
Vinokourov gebruikte toen. Landis ook. Dat is wetenschappelijk bewezen. Toch heeft hij, net als zijn mededopinggebruikers, jarenlang aan de wensen van de maatschappij – en sponsors –voldaan: een vette strijd in juli met de andere groten der aarde. Alles is blijkbaar geoorloofd om aan de druk te voldoen.

Wanneer een renner, ik noem maar eens Tom Boonen, daaraan wil ontsnappen met geestverruimende middelen, dan is het ook weer niet goed. Als het publiek maar blijft brullen om betere prestaties, moet dat publiek niet klagen als de grenzen worden opgezocht. Hoeveel Pantani’s hebben we nog nodig?

Deze grenzen worden afgetast op vele terreinen. Vinokourov heeft een andere fiets dan Evans. Ullrich had een ander soort kleding dan Armstrong. Basso heeft een andere jeugd gehad dan Mensjov. Di Luca heeft andere trainingen dan Valverde. Rasmussen had een andere ploegleider dan Contador. Sport is ongelijk. Sport is oneerlijk. Waarom zou de voeding nog wel gelijk en eerlijk moeten zijn?
Daar is dus totaal geen reden voor.
Tel daarbij op dat dopinggebruik naar alle waarschijnlijkheid een wijdverspreid fenomeen is en kom tot de conclusie: Landis is niet meer valsspeler dan welke andere renner ook.

Het pleit
Lange tijd heb ik om al deze redenen gemeend dat dopinggebruik moet worden vrijgegeven. Of toch op zijn minst moet worden gereguleerd.

Totdat we zelf de proef op de som namen. Op eigen houtje pakten we doping voor een artikel in een studentenkrant. Dan schrik je toch wel. Zo verandert EPO een man zowat in een vrouw. Doping is geen valsspelerij. Doping is een groot gezondheidsrisico.

Daarom het pleit om anders te reageren op dopinggebruikers. Niet demonstratief zwijgen of boe roepen bij Vinokourov. Niet schelden op Ricco. Niet diep zuchten bij Landis. Schreeuw niet dat het oplichters zijn, maar denk bij jezelf: wat voor risico’s nemen die gasten wel niet?