Home » Satire

Heel veel redenen die geen reden zijn om niet te fietsen

door Extrasport op mei 8, 2017 – 06:54Geen Reacties

Als rijbewijsloos wezen (want 21ste eeuw) hoef ik niet overtuigd dat de fiets (dit voorjaar exact twee eeuwen oud, proficiat fiets!) het vervoermiddel van de toekomst is. Met dank aan de elektrische fiets dient u sinds kort geen illusoire Greg Van Avermaet te wezen om respectabele afstanden per fiets af te leggen. Vooraleer u naar uw stalen ros grijpt, moet u op de hoogte zijn van situaties die u mogelijks zullen afschrikken een tweede keer naar uw stalen ros te grijpen, doch onterecht.

Wikimedia Commons

De wielertoerist

Er worden de vreselijkste verhalen verteld over wielertoeristen, maar de wielertoerist bezorgt u zelden tot nooit last, ofschoon u dan wel het fietspad dient te gebruiken.

De wielertoerist beweegt zich vaak voort in groep. Zijn middelvinger gebruikt hij om contact te leggen met automobilisten. De wielertoerist valt te omzeilen door ’s zondags tot 12 uur uit te slapen. Opgelet: ook op menig feestdag komt de wielertoerist uit zijn holletje.

 

Fietspaden, vier sterren in Parijs-Roubaix

Fietspaden, het equivalent van een drieweekse hoogtestage op de Teide, scherpen uw conditie zodanig aan dat u tijdens de avondspits niet langer met de wagen naar de dichtstbijzijnde fitnesszaal hoeft te kruipen, zo’n anderhalve kilometer verderop.

 

Uitheemse organismen op het fietspad

Voetgangers die hun levensverhaal uit de doeken doen op het fietspad en hoogst verongelijkt en geschrokken wegspringen wanneer u belt, uiteraard naar de kant die u ook gekozen heeft.

Andere organismen die u kunt ontmoeten in de rijke biotoop die het fietspad is: de inhoud van een volle glascontainer en geparkeerde automobielen.

 

Op het fietspad geparkeerde automobielen

Door de bank genomen zijn er twee soorten: politiecombi’s en niet-politiecombi’s.

 

De elektrische fietser (+ 24 km/uur)

Tot deze categorie behoren enkele agressieve exemplaren, dat je op den duur zou denken dat ze in een nabij verleden verstokte automobilisten waren. Veelal betreft het mannelijke dertigers, veertigers en vijftigers wier conditionele toestand schrikbarend verachtert, maar dit mentaal niet kunnen verdragen en dus met duizelingwekkende snelheid over het fietspad denderen als ware het hun privéterritorium.

Deze elektrische fietser verdraagt geenszins dat u met uw ros van staal, al is het maar enkele honderden meters, hem als mikpunt gebruikt. (u bent zo snugger om niet op zijn wiel te gaan zitten) Dat herinnert hem op de meest pijnlijke wijze aan zijn tanende fysieke kwaliteiten. Uw vocabularium aan scheldwoorden zal zich evenwel exponentieel uitbreiden.

 

De elektrische fietser (- 24 km/uur)

Gaat die ooit opzij? Mogelijk, mits functionerend gehoorapparaat. Maar dan nog, tassen met de breedte van het fietspad zullen u nopen te wachten tot deze elektrische fietser eigenhandig de beek inrijdt, niet gewend aan deze torenhoge snelheden.

 

Fietsers met oortjes in

Gaan ze ooit opzij? Nee. Maar vormt dit dan zo’n probleem? Deels. Zintuigen uitschakelen in het verkeer, klinkt dit als een verkwikkend idee? Doe zelf de test. Fiets een kilometer met een blinddoek aan. Veel succes!

(Even zeggen dat ik niet aansprakelijk ben voor de gevolgen en dit geheel op eigen risico gebeurt)

 

De automobilist die meent te moeten inhalen vlak voor of in een bocht

Het probleem van dit lijstje valt me allengs op. Het lijkt dat fietsen met oortjes in of je tenten neerpoten op het fietspad even zorgelijk is als automobilisten die zich ploertig gedragen.

Bespaar uzelf de illusie. Auto’s zijn moordwapens, voetgangers die op het fietspad kamperen hoogstens een ergernis en een net vermeden aanrijding zonder brokken.

Vorig jaar stierven er 640 Belgen in het verkeer, vielen er 51.000 gewonden met daarbovenop het onzichtbare leed dat niet uit te drukken valt in statistieken. De positieve tendens ten spijt, een angstaanjagend aantal. Een aantal dat we schijnbaar probleemloos dulden, onder het mom van economische vooruitgang. U moet maar eens denken aan de draconische maatregelen die worden genomen in de strijd tegen terreur of aan een vermoorde kasteelheer. De ene dode schijnt de andere niet.

Voorts in deze categorie: de automobilist die meent te moeten inhalen in smalle straatjes met geparkeerde wagens, de automobilist die meent dat zes seconden achter een fietser hangen per definitie aanstotelijk is, de automobilist die meent dat een fietser inhalen die 28,5 km/uur rijdt in zone 30 een morele plicht is en een automobilist die op eender welke manier – en het moet gezegd, er wordt een wonderlijke creativiteit aan de dag gelegd – de fietser in gevaar brengt.

 

De automobilist die de fietser de pas afsnijdt, bijvoorbeeld op de befaamde doorlopende fietspaden alwaar de fietser onomstotelijk voorrang heeft

Een fout die fietsers frequent maken is dat ze hun hand opsteken naar automobilisten die hun voorrang niet afnemen uit erkentelijkheid omdat ze hen in leven laten.

Het is vanzelfsprekend normaal dat automobilisten stoppen voor fietsers met voorrang, je zou het alleen niet zeggen.

 

De fietssuggestiestrook

Als het automobilisten aan het bestaan van fietsers kan herinneren, prima. Voorts nutteloos en een valse schijn van veiligheid wekkend, dus contraproductief. Bij nader inzien af te schaffen.

 

Draag een fluovestje, dan bent u zichtbaar vanuit de ruimte en omstreken, naar men zegt

Nu ik het heb over een valse schijn van veiligheid, kunnen fluovestjes niet onvermeld blijven.

Het wondermiddel.

Het is te zeggen.

De kwestie zichtbaarheid valt op te lossen met een fietslicht voor- en achteraan.

De kwestie zien of niet zien met oplettendheid van de weggebruikers. Het zit namelijk zo, een automobilist die uitsluitend naar links kijkt, zal een fietsende vuurbal komende van rechts ook niet opmerken, zich hoogstens de vraag stellen vanwaar die hitte plots komt.

Gaan we het verkeer inrichten op maat van de wagen of doen we even 21ste eeuws?

Wat is het signaal als zwakke weggebruikers zich als een verlichte kerstboom uitdossen? Dommel rustig verder, meneer de automobilist. Sorry dat ik er ook ben. Sorry voor het storen. Heil Koning Auto. Heil achteloze bestuurder van een moordwapen die al niet meer rustig kan tokkelen op zijn smartphone achter het stuur met al die fietsers. Het is toch godgeklaagd?

Een zwakke weggebruiker oogt best zo kwetsbaar mogelijk. Alleen dat kan de suffende tuffer alert houden.

De weinige geneugten van het fluovestje wegen niet op tegen de perverse neveneffecten. Ja, het fluovestje wordt zelfs krachten van die aard toegedicht dat sommige onverlaten op twee wielen denken dat dit lapje textiel een adequaat vervangmiddel is voor een werkend voor- en achterlicht.

De verantwoordelijkheid bij de fietser leggen is niet alleen gemakzucht, het zegt ook nog eens alles over de plaats van de fietser in het verkeer anno vandaag. Denken het verkeer veiliger te maken met fluovestjes en fietshelmen is een ontstellend zwaktebod. Enfin, een selectief deel dan toch. De dag dat automobilisten een helm dragen in hun fluogele met reflecterende strepen beklede karretje moet nog aanbreken. De infrastructuur en de algehele mentaliteit aanpakken vergt daarentegen meer moed en inspanning.

 

De reacties op sociale media wanneer het woord fietser valt

Gewoon niet lezen.

 

Loslopende honden

Uitleg overbodig.

 

Naar rechts willen afslaan, maar voor het rood staan, hoewel er geen enkele reden is om daar te staan, maar u weet dat er om het hoekje agenten geposteerd staan, wrijvend in hun handen, daar die niets beters te doen hebben

Tip: spring van uw fiets, wandel/loop als een volleerde Wout Van Aert op het voetpad met uw fiets langs de rechterkant van het verkeerslicht en spring daar op het fietspad weer op. Het is misschien geen zicht, ook absurd dat er geen stukje fietspad langs de rechterkant is aangelegd, het is nog altijd minder suïcidaal dan tegelijk met een file gestreste autobestuurders in uw zog te moeten vertrekken.

 

Verkeerslichten die perfect op elkaar afgesteld staan mocht u 27 kilometer per uur rijden, terwijl u 26,5 kilometer per uur rijdt

Meet de tijd tussen twee opeenvolgende verkeerslichten om de volgende keren dat u er komt niet telkens net voor het rood te staan en uw inspanning op het juiste moment te kunnen plaatsen.

Slechte benen? Probeer te surplacen. Een geslaagde surplace? Kijk triomfantelijk achterom in de blik van een zuchtende automobilist. Voet aan de grond moeten zetten net wanneer het weer groen wordt? Misschien is de ondergrond zacht genoeg om erdoor te zakken. Anders, tja.

 

Of nee, het kan nog driester: verkeerslichten in de afdaling van een brug

 

Oversteekknoppen

Werken niet. Kampeermateriaal in één op de drie gevallen nodig.

 

Buienradar liegt

Gebeurt alleen bij zeer fijne motregen, maar nat wordt u.

 

Wieltjeszuigers

De misvatting heerst dat wieltjeszuigers egoïsten en profiteurs zijn. Nee, ze geven ook terug. Een wieltjeszuiger zorgt namelijk behalve voor wrevel ook voor 2.5% minder luchtweerstand bij de persoon die voor hem rijdt, waardoor die dus sneller zal fietsen. Leve wieltjeszuigers.

Er is één uitzondering: de wieltjeszuiger die zich in de finale van de Ronde van Vlaanderen waant, met twee naar de aankomst rijdend, al drie kilometer gebaart stikkapot te zitten om dan in het zicht van de volgende verkeerslichten uit te pakken met een verschroeiende demarrage. Weet dat voor dit type wieltjeszuiger in de meest superieure landelijke beschavingen niet geheel onbegrijpelijk de brandstapel geldt.

 

© 2017 – Extrasport – Matthias Vangenechten