Home » Reportage, Triatlon

Fotoreportage: winterduatlon in Hofstade

door Extrasport op maart 1, 2011 – 19:221 Reactie

© Frederik De Brant

3,1km lopen, 19,2km mountainbiken en opnieuw 3,1km lopen: ziedaar het simpele maar attractieve opzet van ‘winterduatlon’. Extrasport ging een kijkje nemen op de winterduatlon van Hofstade. Die werd zondag georganiseerd door het SP&O Triatlon Team.

Het Bloso-domein van Hofstade bij Mechelen kennen we vooral van de veldrit die er jaarlijks gereden wordt. Maar zondag werd het terrein voor een dagje ingepalmd door atleten die qua afzien niet moeten onderdoen voor de modderkoningen van het veld. Hoewel de wedstrijd lang niet zoveel volk weet te trekken als een veldrit- welke andere sport slaagt daar wel in?- zijn de weersomstandigheden alvast hetzelfde. Een uur voor de wedstrijd is het bijzonder fris en staat er veel wind. De zon weet het dik wolkenpak slechts af en toe te verschalken, maar verdwijnt even snel weer. Niet veel later zal ze haar strijd definitief staken.

Ondertussen wordt het drukker en drukker in de cafetaria die uitkijkt over het strand. Alle 200 (!) deelnemers dienen hier hun startnummer op te halen. De wijze van voorbereiding is bij elk van hen verschillend. Sommigen staren een beetje doelloos voor zich uit op zoek naar opperste concentratie. Anderen slaan nog vlug een laatste portie pasta naar binnen.

Een paar tafeltjes verder in diezelfde cafetaria zitten twee Nederlanders. Hun accent verraadt hen. Dat ze de enige vertegenwoordigers uit Nederland zijn, grapt de ene. En dat ze eigenlijk shirts zouden moeten laten printen met ‘Team Holland’ op. Dat zij helemaal vanuit Rotterdam komen om een beetje af te zien in de Vlaamse klei is best mooi. Te meer omdat er met deze sport niet veel te verdienen valt. Liefde voor de sport heet zoiets. Dat bevestigt ook een andere deelnemer. “Je doet het in de eerste plaats omdat het een hobby is, omdat je het graag doet. En er is natuurlijk ook het competitie-element. Je probeert het zo goed mogelijk te doen, en als het even kan als eerste te eindigen van je club.”

Een half uur voor de start begeven de duatleten zich naar de wisselzone, waar ze straks na het eerste loopnummer in alle heisa hun fiets moeten zien terug te vinden. Ieder parkeert z’n mountainbike op een aangegeven plaats tegen een dranghek. Maar niet alvorens nog een allerlaatste controle. Voor het loopgedeelte kunnen ze enkel vertrouwen op hun benen, maar materiaalpech met de fiets kan straks hun hele wedstrijd vergallen.

“Het doorklieven van de modder, zich vastbijten in het stuur, het afzien op de fiets,… dat zijn de dingen waar de Vlaming van houdt”

Met 200 zijn ze, de duatleten die hier starten. Mannen en vrouwen, jong en oud. Atleten die de hele race op hun eentje afwerken, en duo’s die de loop en fietsgedeeltes onder elkaar verdelen. Eens het startschot gegeven is en het pak zich in beweging zet, kan je al snel een onderscheid maken tussen de getrainde duatleet en de net-iets-minder-getrainde hobbyist. Het is het verschil tussen de gedreven atleten die er als een pijl uit een boog vandoor gaan, en de deelnemers die nog net iets te veel winterkilo’s met zich meezeulen. Al valt het alleen maar toe te juichen dat zo veel mensen een uur en twaalf minuten (de eerste) tot twee en een half uur (de laatste) het beste van zichzelf geven. De race zelf is bijzonder zwaar. “Nooit meer” en “verdomme zeg, zo zwaar” zijn dan ook de meest gehoorde verzuchtingen na aankomst. Het mulle zand van het strand maakt alles nog wat zwaarder. De zandstrook dient tweemaal belopen en driemaal bereden te worden. Al is doorploeterd in veel gevallen een betere woordkeuze.

Terwijl achteraan de wedstrijd de hoofdjes bij elke passage meer grimassen vertonen, is de race vooraan ongemeen spannend. Al na de eerste fietsronde vinden Nick Baelus en Michael Dewilde elkaar, en de twee lossen elkaar voor geen duimbreed meer. Tot in de laatste loopronde strijden ze zij aan zij. Maar wanneer Baelus na 26km afzien er in de laatste 100 meter nog een sprintje kan uitpersen, is Dewilde eraan voor de moeite. Een klein stukje heroïek op een zondag ergens in Vlaanderen. Dat vindt ook Dimitri Op de Beeck, die met het SP&O Triatlon Team de wedstrijd organiseert. “Dit is een sport voor atleten met karakter, sport pur sang. Het heeft ook wel wat weg van veldrijden. Het doorklieven van de modder, zich vastbijten in het stuur, het afzien op de fiets,… dat zijn de dingen waar de Vlaming van houdt. Combineer dat ook nog eens met het lopen -een heel eerlijke discipline- en dan krijg je een leuke sport. Er komt weinig tactiek bij kijken: degene die op die bepaalde dag het sterkst is, wint ook. Dat alles maakt het zo mooi.”

Tags: , , , , ,