© De Beiaard

“Bujin betekent goddelijke krijger, Goshinjutsu is een sporttak die Goshindo en Jiujitsu combineert”, verduidelijkt Vernieuwe. “Jiujitsu is over het algemeen wel redelijk bekend. Jiujitsu werd door en voor de samoerai ontwikkeld, en later aan de gewone man in scholen aangeleerd. Goshindo bestaat nog maar sinds de jaren tachtig en was bedoeld om modernere technieken van zelfverdediging aan te reiken. Het leert afweren tegen pistolen, stokken en messen. De technieken voldoen meer aan de wettige zelfverdediging. Wij gaan uit van verdediging en geven niets van aanvalstechnieken. Goshindo gebruikt wel de kracht van de tegenstander. Jiujitsu omvat eigenlijk bijna alles in de gevechtsport. Wij leren hier technieken van judo, karate, aikido en goshindo aan.”

Vrouwen welkom
“De verschillende niveau’s worden hier bij ons aangeduid met gordelkleuren. We beginnen met wit, dan volgt een witte gordel met een gele streep. De volgende zijn wit-geel, geel, oranje, groen, blauw, bruin en zwart. Vanaf de leeftijd van veertien jaar kunnen mensen zich bij ons aansluiten, er is geen maximumleeftijd. Het merendeel van de mensen die in aanraking komen met goshinjutsu is vrij enthousiast. Dit is eigenlijk een vriendenkring die samen aan sport doet en onderling goed overeenkomt, dat slaat aan. Momenteel is Bujin Goshinjutsu nog een klein clubje, omdat de sport amper gekend is. We hebben op dit moment vijftien leden en zouden graag uitbreiden naar twintig à dertig. Vrouwelijke leden zijn ook welkom. Op dit moment doet er geen enkele vrouw aan Goshinjutsu bij ons.”

“Ik zit al acht jaar in deze club, maar had vroeger nooit aan gevechts- of zelfverdedigingssporten gedaan. In functie van mijn beroep bij de politie deed ik wel wat aan powertraining of ging ik eens lopen, maar daar bleef het bij. Ik ben dan op zoek gegaan naar een andere vorm van bewegen, en wilde iets van zelfverdediging leren. Deze club was in de buurt. Ondertussen zitten we hier acht jaar later nog steeds en ben ik opgeklommen tot bestuurslid.”

Bart Vernieuwe - © De Beiaard

Zelfvertrouwen
“Bujin Goshinjutsu neemt geen deel aan competities of wedstrijden. Wij zijn een pure recreatieve club. De Vlaamse Goshinjutsu Federatie organiseert ook geen wedstrijden. Ondanks dat er wel verschillende types van wedstrijden zijn, lijkt het ons niet interessant om deel te nemen. Goshinjutsu is een goeie sport om de coördinatie van het lichaam te verbeteren. Je leert je lichaam volledig beheersen en krijgt enorm veel zelfvertrouwen. Je kan veel rustiger omgaan met situaties, je blijft kalm onder stress. Het duurt wel vrij lang voor iemand alles onder de knie heeft. We werken met verschillende programma’s per gordel. Om een volgende gordel te behalen moet je het volledige programma succesvol doorlopen. Op enkele weken tijd kan je amper iets opsteken, goshinjutsu beheers je pas na enkele jaren. Amper vijftien procent behaalt een zwarte gordel, net omdat het een langdurig proces is waarbij de meesten uiteindelijk afhaken. Zelf hoop ik volgend jaar in december een zwarte gordel te behalen.”

“Ieder jaar zijn er de Open Martial Arts Event vanuit de Federatie. Daar komen clubs van andere sporten en takken lesgeven over de krijgskunsten. Zo komen de leden in contact met andere gevechts- of zelfverdedigingsvormen. Ieder jaar doen we ook mee met de jaarlijkse Sportdag in Zottegem. Op die manier breiden onze leden hun sportactiviteiten uit. Er zijn bij ons een aantal leden die goshinjutsu combineren met judo, karate, aikido, eskrima (Filipijnse krijgskunsten, nvdr.) en nog andere sporten. Sommigen beoefenen goshinjutsu naast een competitiesport om toch in beweging te blijven als het competitiegedeelte wegvalt. Bij ons kan het soms wel een fysiek zwaar worden, maar hier gaat niemand over zijn limieten.”

Respect
“We trainen op maandag- en donderdagavond. Zo’n training begint met een bezinningsmoment, iets wat uit jiujutsu zelf komt. Daarbij maak je het hoofd vrij. Daarna volgt een opwarming van een halfuur, leren we enkele nieuwe technieken aan. Achteraf krijgt iedereen nog de tijd om aan zijn of haar individuele programma’s te werken. De sensei volgt alles nauwlettend op en geeft uitleg waar nodig. Iedereen traint op eigen tempo aan het programma.”

“Eigenlijk leren onze leden ook anderen respecteren. De traditionele Japanse waarden horen ook bij de sport. Telkens iemand de club binnenkomt, op de mat stapt of van partner verandert moet hij een buiging maken. Dat neem je mee op andere vlakken in het leven.”

© 2012 – De Beiaard– Xavier De Naeyer

© Jeff Wunrow

Tijdens de derde en laatste kwalificatiesessie op het Circuit de Catalunya leek een wonder op komst toen Pastor Maldonado de eerste tijd neerzette met de klok reeds op nul seconden. Hamilton slaagde er echter in om Maldonado’s feestje toch te verpesten. De Brit zette een opmerkelijk snelle tijd neer en was daarmee bijna zes tienden van een seconde sneller dan Maldonado. Uiteindelijk bleek wel dat de Brit  in het midden van zijn uitloopronde door de teamcrew werd bevolen zijn wagen aan de kant te zetten. Was er een probleem met de versnellingsbak of de motor, of was er iets kleins aan de hand en had McLaren op veilig gespeeld? Onduidelijkheid heerste, maar Hamilton vierde zijn polepositie alsof er niets aan de hand was. En hij wist inderdaad niet wat er aan de hand was.

Te weinig benzine
Na afloop van de kwalificaties bleek dat Hamilton onvoldoende benzine in zijn wagen had na zijn snelle ronde op het einde van de kwalificaties. Volgens het reglement van de FIA moet elke wagen die deelneemt aan Q3 – de derde en laatste kwalificatiesessie waarin de eerste tien posities op de startgrid bepaald worden – een bepaalde hoeveelheid benzine aan boord hebben. Deze sample van een liter kan door de FIA onderzocht worden, bijvoorbeeld op het gebruik van brandstofmengsels die niet toegelaten worden. Daarenboven bepaalt de FIA dat elke wagen in een kwalificatiesessie op eigen kracht terug in de pits moet raken, om voorvallen zoals dat van Hamilton in Spanje te vermijden. McLaren rekende er daarentegen op dat de stewards zouden inzien dat het verzekeren van een sample zou opwegen tegen de verplichting om de pits in te rijden. De FIA zag echter geen force majeure, waardoor Hamilton zijn 22e polepositie ooit mocht inleveren.

Had McLaren niet beter moeten weten? Absoluut wel, al wees teambaas Martin Whitmarsh in een interview met BBC-commentator Jake Humphrey wel op de complexiteit van de zaak. Volgens hem is het niet eenvoudig om het benzinepeil in de gaten te houden in een auto die voorturend aan enorme G-krachten wordt blootgesteld. Hierdoor vliegt de nog te gebruiken benzine in het rond in de benzinetank – zeker als die tank bijna leeg is. Whitmarsh merkte in de pitbox een extreem lage benzinevoorraad op en besliste meteen om Hamilton na zijn snelle ronde te vragen om zijn auto aan de kant te zetten om zeker een sample te hebben. Nu bleek volgens diezelfde Whitmarsh dat er genoeg liters benzine aanwezig waren om zowel de auto naar de pits te laten rijden als de sample aan te bieden, maar dat maakte voor de FIA niets uit. Zij beschouwden Hamiltons parkeerbeurt als een ernstige overtreding van de regels en schrapten de McLarenpiloot uit de uitslag van de kwalificaties. McLaren had volgens de stewards trouwens beter moeten opletten met de benzinevoorraad, want dat is een factor waarover een team zogenaamd de volledige controle heeft. Gevolg: Hamilton moest vanop plaats 24 starten, helemaal achteraan dus.

Terechte straf of veel te streng?
Dat de fout van McLaren niet ongestraft kon blijven, is op zich logisch. Regels zijn er om nagevolgd te worden. Dit zou daarentegen niet de eerste keer zijn dat een auto Q3 eindigt met een riskant laag benzinepeil, maar geruchten zijn nu eenmaal geruchten. Feit is dat de Mclaren van Hamilton na de uitloopronde in de pits moest staan, maar dat lukte niet en Hamilton zat bijgevolg met de gebakken peren. Een nieuwe opdoffer voor McLaren nadat Jenson Button er niet in slaagde om Q3 te halen, al mocht hij na de straf voor Hamilton een positie vooruit op de grid, naar plaats 10.

Over de strafmaat kan je echter wel discussiëren. Hamilton werd 23 plaatsen naar achter geduwd door zijn diskwalificatie. De vraag rijst dan of Hamilton niet genoeg had aan een straf van vijf of tien plaatsen. Wanneer bijvoorbeeld een versnellingsbak vervangen wordt voordat deze vijf opeenvolgende weekends gebruikt is, krijgt een rijder een straf van vijf plaatsen. Gebruikt een rijder gedurende het seizoen meer dan acht motoren, dan wordt desbetreffende rijder tien plaatsen naar achteren gezet. Sterker nog, Michael Schumacher kreeg na zijn ongeval met Bruno Senna tijdens de race in Spanje een straf van vijf plaatsen voor de volgende afspraak op de kalender, de Grote Prijs van Monaco. Nochtans zijn dit, net als wat met Hamilton gebeurde, overtredingen. En dan spreken we hier over een overtreding buiten de wil en macht van de rijder, wat bijvoorbeeld niet gezegd kan worden over Schumacher tijdens de race in hetzelfde weekend. De Duitser reed achterin op Senna na geen aandacht te schenken aan Senna’s rempunt, die in tegenstelling tot Schumacher nog niet naar de pits gegaan was voor nieuwe banden. Schumacher was meteen gedwongen te stoppen, terwijl Senna nog een halve ronde verder raakte, maar de pist niet meer bereikte. Een inschattingsfout waardoor een andere piloot uit de race gekegeld wordt: het is spijtig, maar in dit geval geen wedstrijdvervalsing. Wel een domme fout van Schumacher, waardoor hij zeker vijf plaatsen straf verdiende.

Bij het bepalen van een strafmaat kan je jezelf ook de vraag stellen wie nadeel ondervonden heeft van een overtreding van de regels. In die redenering mocht Hamilton niet helemaal achteraan geplaatst worden, omdat hij in de eerste twee kwalificatiesessies geen overtreding had begaan. Met andere woorden: dan moest de FIA alleen Hamiltons tijden tijdens de derde kwalificatiesessie schrappen, de enige sessie waarin hij wél met te weinig benzine op het circuit reed. Dan zou Hamilton amper naar de tiende plaats verwezen worden. Dat is niet logisch omdat McLaren die dag vals gespeeld had, maar wel in die zin dat Hamilton zijn plaats in Q1 en Q2 eerlijk verdiend had.

Je kan je dan weer wel afvragen wat de proportie is van deze straf in vergelijking met aanrijdingen, het negeren van blauwe vlaggen, het ongeautoriseerd vervangen van onderdelen, of zelfs illegale afmetingen. Dan had Sauber in 2011 minder geluk toen de FIA ontdekte dat de achtervleugel van de twee Sauberpiloten net buiten de toegestane afmetingen viel. Beide rijders werden na de race uit de resultaten geschrapt en verloren zo hun zevende (Kamui Kobayashi) en achtste plaats (Sergio Pérez). Lees: ook gediskwalificeerd nadat het probleem werd vastgesteld. Is Hamiltons gebrek aan benzine eveneens wedstrijdvervalsing? Het was dan wel, net als Saubers illegale achtervleugel vorig jaar, een onbedoelde overtreding, maar dat mag niet betekenen dat de overtreding verantwoord is.

De toegekende straffen in de Formule 1-wereld zijn dus niet volledig willekeurig, maar discussie zal er altijd zijn. Een warboel aan mogelijke overtredingen waarvan de bijbehorende straf niet altijd vaststaat en het feit dat voor elke Grote Prijs een andere groep stewards aangesteld wordt, maken van elke nader te bepalen strafmaat een moeilijke afweging. Er is een fout gebeurd en er is een straf toegekend, maar er is geen sprake van onbezonnenheid van de rijder. Dat dus vooral Hamilton gestraft wordt en niet zozeer McLaren, dat is een zure appel voor Hamilton om door te bijten en een probleem voor de FIA om over na te denken.

Intermezzo: Onrechtstreekse geschiedschrijving
Fans die van verandering en onvoorspelbaarheid houden, hebben waarschijnlijk minder bezwaar gehad tegen de beslissing van de stewards. De man die dankzij de diskwalificatie van Hamilton vooraan mocht starten, de Venezolaan Pastor Maldonado, behaalde opeens zijn eerste polepositie in zijn nog prille carrière. Bovendien won hij zondag voor de eerste keer in zijn carrière een Grote Prijs. Zo kenden de eerste vijf races dit seizoen vijf verschillende winnaars – het is van 1983 geleden dat dit nog eens gebeurd is. Leuk voor de statistieken is dat wel. Sterker nog: Williams is het vijfde team dat een overwinning op zijn naam mag schrijven. Eerder dit seizoen won McLaren met Jenson Button in Australië, Ferrari met Fernando Alonso in Maleisië, Mercedes met Nico Rosberg in China en Red Bull met Sebastian Vettel in Bahrein. Lotus kan deze lijstjes nog unieker maken als ex-wereldkampioen Kimi Räikkönen of GP2-kampioen Romain Grosjean als eerste over de finishlijn in het mondaine Monte Carlo raast.

Toekomst: Positieve energie
Het zou leuk zijn voor de onafgebroken reeks van verschillende winnaars als Hamilton in Monaco wint, want hij heeft dit jaar nog niet op de hoogste trede van het podium gestaan. Zijn twee poleposities tot dusver dit jaar, die hij in Australië en Maleisië behaalde, heeft hij niet kunnen verzilveren. Wil Lewis zijn reputatie hoog houden en kans maken op de wereldtitel, dan moet hij wel meteen aan de slag om volgende keer vooraan te staan – en dat geldt ook voor zijn team. Nu is vooral Lewis Hamilton in het nieuws gekomen, maar het is het team dat een fout beging en het spel oneerlijk speelde, ook al was dit volgens McLaren ongewild. Dat was toch niet wat Hamilton zich begin dit jaar had vooropgesteld, een nieuw seizoen vol met tegenvallers en commotie? Neen, hij wilde een tweede titel. Het is nog niet te laat om die doelstelling te realiseren, maar dit seizoen is zo spannend dat elk punt wel eens noodzakelijk kan zijn tijdens de afrekening. En punten, die heeft Hamilton in Spanje met hopen verloren, dankzij zijn team en onverbiddelijke stewards. Hamilton moet zich echter blijven concentreren, zijn frustraties en ontgoocheling bij elkaar rapen en deze gebruiken om volgende race hard terug te slaan, zoals echte kampioenen dat doen. Maar misschien vragen we dan nog steeds te veel van de 27-jarige wonderboy. It’s a man’s world, die Formule 1.

© 2012 – Extrasport – Kevin Vandevelde

© Youtube

Vooreerst wordt gespeeld in de Caja Magica. Prachtig complex, maar multifunctioneel en daardoor niet het jaar rond tennisthuis. Initieel wordt dan ook getennist op een harde ondergrond. Tel daar de hoge ligging van de stad bij en de vergelijking met Roland Garros is erg ver weg.

In het verleden toverde het toernooi al enkele witte konijnen uit de hoed. Zo werd de trofee door eigenaar Ion Tiriac verheven tot ‘Scala Dei’ (trap naar de hemel). In 2004 werden de ballenmeisjes vervangen door modellen. Dat laatste overigens zonder spelersprotest.

Dit jaar ging Tiriac nog een stap verder en volgens een pak spelers, Djokovic en Nadal op kop, te ver. Voornaamste argument voor de verandering van rood naar blauw is zichtbaarheid. Zo zou de blauwe ondergrond het contrast met de gele tennisbal voor spelers 22 procent verhogen. Tv-kijkers doen zelfs 27 procent profijt.

Vermits wij afgelopen week geen gravel onder de voeten voelden en vooralsnog geen topspeler zijn, kunnen wij enkel oordelen over het laatste aspect. Dat het gele kleinood op de blauwe achtergrond uitstekend zichtbaar is, staat buiten kijf. Nu moeten wij evenwel bekennen dat wij ons op een rode gravelbaan nooit echt die bemerking hebben gemaakt.

Schaats, surfplank of schoen?
Ook voor spelers situeert het probleem zich niet zozeer bij de kleur, wel maakt de combinatie van specifieke ondergrond en blauwe gravel de baan bijzonder glad. Ook eigenaar Tiriac en assistent-toernooidirecteur Carlos Moya gaven de problemen toe.

Wat het nog ingewikkelder maakt, is dat diverse spelers verschillende verhalen opdissen. Zo vond Ferrer na afloop van zijn nederlaag tegen Federer toptennis op deze baan wel mogelijk. Novak Djokovic en Rafael Nadal waren faliekant tegen: vooraf, tijdens en nadien.

“De winnaar wordt degene die het toernooi overleeft zonder blessures” luidde het bij Djokovic. “Stel je eens voor dat men in Cincinnati (voorbereiding US Open) beslist op gras te spelen. Hoe zou dan worden gereageerd?,” uitte Nadal zijn ongenoegen. Zowel de Spanjaard als Serviër dreigen volgend seizoen niet naar de Spaanse hoofdstad af reizen als de situatie niet wijzigt. Geen van beide bereikte de halve finales. Toeval?

Ja en neen. Dat Nadal in zijn derde rondepartij tegen Verdasco in de beslissende set niet in staat was een 5-2 voorsprong om te zetten in wedstrijdwinst is niet te wijten aan de ondergrond. De oorzaak ligt ons inziens dan ook dieper.

Zo waren ook weekendwinnaars Roger Federer en Serena Williams niet helemaal tevreden met de omstandigheden. Toch lieten zij hun geest niet vertroebelen. De Zwitser hield zich relatief low profile, etaleerde op de gladde baan perfect voetenwerk en danste zich met onder meer serve-and-volley een weg naar toernooiwinst. Bovendien verklaarde Federer dat wanneer hij in 1998 op de tour kwam hij “zich quasi elke week moest aanpassen aan een verschillende baansnelheid.”

Ook Serena Williams bekeek de ganse zaak langs de positieve kant. De Amerikaanse repliceerde dan ook met een knipoog op Tiriac’ uitspraken dat hij volgend jaar wil uitpakken met fluorescerende ballen.

Evolutie: tiebreak, gele bal, Hawk-Eye, blauwe gravel?
Eigenaar Tiriac lijkt dan ook niet van plan te buigen. De Roemeen wees toppers Nadal en Djokovic op hun verantwoordelijkheid.

“Het is de plicht van organisatoren en spelers na te denken over de toekomst. Tennis vecht om televisierechten, sponsoren en geld. Als blauwe ondergrond zorgt voor meer zichtbaarheid, is dat een goede zaak,” aldus Tiriac. “Elk decennium worden stappen gezet richting meer professionalisme. Het invoeren van de tiebreak, Hawk-Eye,… Elke wijziging bleek uiteindelijk een storm in een glas water.” Aan spelers dus om zich in een gewijzigd tennisbiotoop zo goed mogelijk aan te passen.

ATP versus WTA
Het toernooi toonde nog een ander pervers kantje. Op gecombineerde evenementen als Madrid maar ook Indian Wells, Miami en Rome delft damestennis steevast het onderspit. Zo speelden Serena Williams en Maria Sharapova vrijdag hun kwartfinale voor een handvol toeschouwers. Mannenwedstrijden op buitenbanen tussen significant lager gerangschikte spelers doen vaak beter.

In wedstrijdschema’s worden belangrijke dameswedstrijden al te vaak als amuse-gueule opgevoerd. Zo vindt bij grandslamtoernooien en samenvallende evenementen de damesfinale steevast plaats voor die van de mannen. Op die manier wordt de positieve trend die zich voorbije jaren in het damestennis heeft gemanifesteerd van binnenuit tekort gedaan.

Komende week trekt het circus richting Rome, stad waar in het verleden de wet van de sterkste werd beslecht in de arena van het Colosseum. Evolutie lijkt dan ineens toch niet zo’n slechte zaak.

© 2012 – Tennisblog.be – Sven Vantomme

© yuan2003 - Bron: Flickr

De Bulls hadden dit jaar voor de verrassing kunnen zorgen door Miami Heat van de troon te stoten als kampioen in de Eastern Conference. Zo ver kwam het uiteindelijk niet. Ondanks hun eerste plaats in het oosten op het einde van het reguliere seizoen, verloor Chicago meteen in de eerste ronde van de play-offs tegen de Philadelphia 76ers. Nadat sterkhouder Derrick Rose in het eerste duel van deze reeks een van de ligamenten van zijn knie scheurde, slaagden de Bulls er nooit in een dominant team op te stellen. Sterker nog, ook Joakim Noah en Luol Deng blesseerden zich later in dezelfde reeks. Om nog maar te zwijgen over de blessures doorheen het reguliere seizoen, vooral van Rose, Deng en Richard Hamilton. Met zoveel wijzigingen in het draaiboek wordt het enorm lastig om een goed geolied team op het terrein te laten spelen. Philadelphia was klaar om als matador de fel aangemoedigde maar zwaargewonde stier de doodssteek toe te dienen.

En zo geschiedde. De eerste confrontatie kon Chicago nog wel winnen, dankzij de inspanningen van Rose voordat hij zowat anderhalve minuut voor het einde een fatale rush naar de korf startte. Daarna ging het echter bergaf. De 76ers, die nochtans een slechte tweede helft van het reguliere seizoen achter de rug hadden, hielden de Bulls drie keer op rij in bedwang. Zo kwamen ze op een comfortabele 1-3-voorsprong, wat in een best-of-seven betekende dat Chicago drie keer moest winnen. Eén keer lukte dat, maar de Bulls lieten het afweten in de laatste seconden van het zesde spel van de reeks. Game over voor Chicago, maar dat gebeurde op zo’n beschamende manier dat een extra analyse van de laatste seconden geen overbodige luxe is.

Het einde van Game Six: uit handen gegeven
De plaatsvervanger van Rose, C.J. Watson, beging namelijk op het einde van de match een inschattingsfout die zware gevolgen had voor hem en zijn teamgenoten. Hij gaf met minder dan tien seconden op de klok en een 78-77-voorsprong op het bord de bal in de loop door aan Ömer Aşık, die onder de ring stond, maar twee vrijworpen kreeg door een verdedigende fout van de tegenpartij. Op zich is dat geen slechte zaak, maar Asik and Destroy heeft in zijn NBA-carrière nooit een flatterend vrijeworppercentage behaald. 46,5 procent over 169 wedstrijden in twee seizoenen bij de Bulls om precies te zijn. En dat terwijl sterspelers geregeld boven 80 procent uitkomen. Daarenboven had C.J. Watson zelf een gemiddeld vrijeworppercentage van 81,2 procent. Philadelphia’s center Spencer Hawes wist dus goed wat hij deed toen hij Aşık hinderde om een simpele tweepunter te maken en de saga tussen Chicago en Philadelphia bijna definitief naar een zevende en laatste duel te leiden.

Je mag echter niet denken dat alleen Watson een ongelukkige beslissing maakte. Wanneer hij met de bal oprukte naar de ring van de 76ers probeerden namelijk twee spelers van Philadelphia om Watson foutief te verdedigen. Jrue Holiday en Louis Williams slaagden echter niet in hun opzet de klok stil te leggen, omdat Watson te snel ging. Laten we eerst algemeen redeneren: het is op zich normaal dat een team op achterstand een fout uitlokt in de laatste seconden. Enerzijds laat je de tegenstander – afhankelijk van de zone waarin de fout gemaakt wordt – twee of drie keer werpen voor één punt. In een alles-of-nietssituatie zoals die waarin de Bulls zich bevonden, is de stress iets hoger, net als de kans op een misser. Op die manier scoort de tegenstander uiteindelijk mogelijk minder punten dan wanneer hij een veldworp scoort. Daarnaast heb je na de vrije worpen zelf meer tijd om tot een tegenactie over te gaan, tenzij de tegenstander de bal kan rebounden na een laatste gemiste vrije worp. Holiday en Williams, dus de twee spelers die een overtreding wilden begaan, namen echter wel een risico door een fout te willen begaan op iemand die gemiddeld vier op vijf vrije worpen raak schiet. Twee – indien geen drie – vrije worpen van Watson waren veel riskanter dan twee vrije worpen van Aşık. Zoals we al eerder zeiden, de Turkse center mist iets meer dan de helft van zijn vrije worpen.

Hoe je het ook bekijkt, de fout was gemaakt. De vrije worpen moesten genomen worden en het was Aşık die als balbezitter zijn verantwoordelijkheid moest nemen. Hij miste zowel de eerste als de tweede worp, waarna Philadelphia de bal veroverde. Sterkhouder Andre Iguodala kon de bal vrij eenvoudig veroveren omdat de ploegmakkers van Aşık zich eerder focusten op mandekking dan op de nochtans reële kans dat Aşık zijn tweede worp zou missen. De bal viel goed voor Iguodala, die als enige 76er niet op de man gedekt werd, en hij kon meteen daarna zelf een fout uitlokken. Nota bene Aşık had geen andere keuze dan Iguodala te blocken, maar deed dat net iets te onhandig. Iggy schoot zijn twee vrijworpen wel raak en bracht zo de stand op 78-79 voor Philadelphia, met iets meer dan twee seconden te gaan. In die twee seconden speelde Chicago niets meer klaar. Sterker nog, C.J. Watson kreeg alweer de bal en had door de hoge defensieve druk van de 76ers geen andere optie dan een hopeloze driepuntpoging achter de middellijn te lanceren. Close, but no cigar: alle hoop voor de Bulls was tevergeefs.

Gemiste kans of volgende keer beter?
Chicago houdt aan dit jaar uiteindelijk een zware kater over. Na de strijd om de titel in de Eastern Conference in 2010-2011 was Chicago vastberaden dit jaar de finale te halen. Ze wilden meer, namelijk de titel winnen tegen de Oklahoma City Thunder of de San Antonio Spurs, in de veronderstelling dat in het westen de road to the finals wél statistisch logisch verloopt. De lock-out in het begin van dit seizoen is echter een van de factoren geweest die de Bulls zure oprispingen heeft bezorgd. Derrick Rose miste gedurende het seizoen 27 van de 66 matchen door allerlei diverse blessures: een teenfractuur in januari, rugkrampen in februari, een verrekte lies in maart, een verstuikte enkel in april en later die maand een van de ligamenten van zijn knie. Tijdens de reeks tegen de 76ers werd het verhaal van Chicago voor meer en meer analisten en fans de kroniek van de aangekondigde dood. Dat werd het uiteindelijk ook: een aangekondigde én voortijdige dood zelfs. Zo zie je maar dat onverwachte uitschakelingen niet alleen in sporten als vrouwentennis gebeuren.

Volgend jaar wordt cruciaal voor de Bulls om te tonen dat het team niet aan bloedarmoede leidt. Dan hebben we het zowel over een haast onafgebroken reeks van geblesseerde sleutelspelers als de andere spelers die niet altijd op het verwachte niveau presteren. Dat het zonder Rose niet zo eenvoudig is om te winnen, is ondertussen duidelijk gebleken. De verhouding van achttien gewonnen tegenover negen verloren wedstrijden zonder D-Rose was al een voorbode van de daling aan leiderschap, inspiratie en genialiteit zonder de MVP van 2010-2011. Dat is een serieuze smet op het blazoen van coach Tom Thibodeau, die vorig seizoen nochtans tot coach van het jaar uitgeroepen was. Hij zal ervoor moeten zorgen dat verdienstelijke spelers als Taj Gibson een belangrijkere en duidelijke rol krijgen in het spel van Chicago krijgt, maar hij zou ook beter iets doen aan het monstercontract van Carlos Boozer. De 30-jarige Amerikaan verdient met zijn 13,5 miljoen dollar dit jaar meer dan bekende – en jammer genoeg voor hem opvallend beter presterende – spelers als Blake Griffin (LA Clippers; 5,7 miljoen) en Kevin Love (Minnesota; 4,6 miljoen). Boozers statistieken zijn dit jaar niet meer van dezelfde orde als die van zijn glorieperiode bij de Utah Jazz, toen hij tweemaal deel uitmaakte van het olympisch team en evenveel keer opgeroepen werd voor het All-Starteam. Als offensieve speler, die na de blessures van Derrick Rose en Richard Hamilton meer had moeten tonen dan vijftien punten en acht rebounds per spel, heeft Boozer gefaald in zijn opzet. Met het geld dat vrijkomt wanneer Boozer uit het team is, kunnen de Bulls zowel contracten van andere spelers verrijken als een nieuwe en degelijke offensieve speler aantrekken. Dat is nodig, ook omdat Hamilton de veteranenstatus nadert en eveneens reeds wat glans in zijn spel verloren heeft.

De dagen van Michael Jordan zijn voorbij, maar daarom niet die van de Bulls. Toch zullen Thibodeau en de zijnen goed moeten nadenken over de toekomst van hun team, anders zal de Heilige Drievuldigheid van Miami (James-Wade-Bosh) heer en meester blijven over de oostelijke helft van de Amerikaanse basketbalcompetitie. Of komt er dit jaar nog een verrassing aan dankzij Indiana, Boston of alweer Philadelphia? Want, zoals ondertussen duidelijk is: de wonderen – en tragediën – zijn de wereld nog niet uit.

© 2012 – Extrasport – Kevin Vandevelde

© Polygoon Hollands Nieuws

 Momenteel wordt de Zwitserse wielersport recht gehouden door Fabian Cancellara in zijn eentje. Oliver Zaugg schreef vorig jaar wel de Ronde van Lombardije op zijn palmares, maar meer dan een eendagsvlieg lijkt hij niet te zijn. Toch bracht Zwitserland in het verleden meermaals grote wielerhelden voort. De licht-allitererende namen van Kübler en Koblet doen bij de meeste wielerliefhebbers wel een koebelletje rinkelen.

De Adelaar van Adliswil
Ferdi Kübler zag in de zomer van 1919 in het Zwitserse Marthalen het levenslicht. In zijn beginprofjaren reed hij zijn wedstrijden vooral in Zwitserland, vermits er buiten Zwitserland niet veel te rijden viel door de oorlog. Hij zal algauw buiten zijn geboorteland furore maken. Tegelijkertijd bracht Zwitserland ook een andere topper voor. De zes jaar jongere Hugo Koblet zal samen met Kübler het wielrennen in Zwitserland helemaal op de kaart zetten. Natuurlijk kenden de Zwitsers voordien al toppers. Denken we bijvoorbeeld maar aan Heiri Suter, de flandrien uit Zwitserland. Hij slaagde in 1923 de dubbel Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix. Tot nog toe is hij de enige niet-Belg op die  andere Zwitser na, ene Fabian Cancellara u wel bekend,  die deze dubbel lukte.

© Polygoon Hollands Nieuws

Kübler was een veelzijdig renner, maar blonk toch vooral uit in het klimmen. Hij werd niet voor niets de Adelaar van Adliswil genoemd. De mensen die voor Bahamontes een bijnaam zochten, hebben dus hier hun mosterd gehaald. Hij was zoals vele Zwitsers in het verleden niet vies om eens een veldrit te betwisten. In 1945 werd hij Zwitsers kampioen in deze discipline. Maar een mooie wegcarrière lonkte. Voor 1945 schreef hij al wel het Kampioenschap van Zürich op zijn naam en de Ronde van Zwitserland. Zijn echte doorbraak maakte hij mee in 1947 toen hij twee etappes won in de Tour maar de strijd voortijdig moest staken. Dit uitje deed hem toch terugplooien binnen zijn eigen grenzen. In 1948 won hij ongeveer alles wat er in Zwitserland aan wedstrijden te rijden viel. Hij werd Zwitsers kampioen, won de Ronde van Romandië, de Ronde van Zwitserland en het Kampioenschap van Zürich. Toch nog maar eens buiten mijn heimat proberen, moet Kübler gedacht hebben. Het was in ieder geval geen slecht idee. Hij won een Tourrit, pikte de nationale titel en het Kampioenschap van Zürich mee om dan aan het eind van het jaar zilver te behalen op het wereldkampioenschap en tweede te eindigen in de Ronde van Lombardije achter de ongenaakbare Fausto Coppi. En sindsdien ging het in stijgende lijn. In 1950 won hij zijn eerste en enige Tour de France. Dolle Ferdi, nog een koosnaampje dat hij meekreeg omwille van zijn soms onstuimige koersgedrag, eindigde dat jaar ook als eerste in de Challenge Desgrange-Colombo, een klassement dat door de meest regelmatige renner in dat seizoen gewonnen werd. Een verre voorloper van de WorldTour zoals u wil, hij zou deze ranking trouwens nog twee keer winnen. Kübler dierf in de koers de trukendoos tot op de bodem ledigen, hij was gewiekst maar kon ook eigenwijs uit de hoek komen. Zo doet er een anekdote de ronde dat Kübler de Mont Ventoux van bij het begin opstoof in al zijn onstuimigheid. Zijn ploegleider verwittigde hem dat dit geen gewone berg was waarop Kübler gevat riposteerde: “Maar Kübler is geen gewone renner.”

Na een zilveren en een bronzen medaille behaalde Kübler in 1951 eindelijk een felbegeerde gouden plak op het wereldkampioenschap. De strijd ging door in Varese in het jaar dat de twee Zwitsers Kübler en Koblet het peloton domineerden. Niet onlogisch dus dat er een zekere rivaliteit heerste tussen de twee Zwitsers. Het pleit zou duidelijk beslecht worden in het voordeel van Kübler. Hij zette in tegenstelling tot Koblet een geslaagde achtervolging op touwen. Kübler glunderde, Koblet droop af. Hij pikte net als het jaar nadien ook Luik-Bastenaken-Luik en de Waalse Pijl mee. Ondertussen was de Zwitser al 33 en zijn hoogjaren waren voorbij. Toch won hij nog Tourritten, behaalde zelfs de groene trui en schreef de teloor gegane klassieker Bordeaux-Parijs op zijn naam.

Mooie Hugo
Ondertussen was er dus ook, zoals eerder al genoemd, een andere Zwitserse ster aan het firmament verschenen in de persoon van Hugo Koblet. Zijn palmares is iets minder indrukwekkend geworden dan dat van Kübler. Koblet was een ster die snel verscheen, maar ook weer even snel tanende was. Koblet begon vlak na de oorlog aan zijn opmars in het wielerpeloton, eerst door in eigen land succesjes te boeken, maar in 1950 was het ferm raak met de eindzege in de Giro d’Italia. Hij versloeg Bartali in eigen land en bleef ook zijn rivaal Kübler voor die later dat jaar nog wel de Tour zou winnen. Mooie Hugo, dus als u ergens iets in de trant van mooie Mario hoort of leest dan weet u dat u te maken heeft met een variatio, was de opponent van Kübler en kon dus niet onderdoen voor hem. In 1951 schreef ook hij de Tour op zijn palmares. Met vijf ritzeges domineerde hij deze Tour. Hij was werkelijk impressionant. Hij won onder andere een tijdrit van 85 kilometer voor kleppers als Bobet en Coppi. Voorts schudde hij in een glooiende rit richting Agen een duizelingwekkende solo uit de benen van meer dan 130 km en rondde hem succesvol af. Na nog geen 40 kilometer gereden te hebben, raakte hij alleen voorop met een Fransman die hij onmiddellijk ter plekke liet. Nog zo’n dikke 130 kilometer te rijden op dat ogenblik. Het achtervolgende peloton met de toppers toentertijd joeg als gekken, maar Hugo had zijn dagje wel en dan was er niks te doen aan hem. Hij hield aan de meet nog twee en een halve minuut over. Niet meer dan logisch dus dat hij in 1951 Zwitsers sportman van het jaar werd. Koblet was 26 en een nieuwe ster leek geboren. Toch bleef een zege in een grote ronde daarna uit. De steile opmars die hij aan het maken was, stokte. Hij won nog wel de Ronde van Romandië en de Ronde van Zwitserland. En in ’53 stootte hij in de Giro op Fausto Coppi en in ’54 op een andere Zwitser met name Carlo Clerici die hier vrijwel zijn enige grote succes boekte.

© Polygoon Hollands Nieuws

Kübler leeft nog steeds en is al een eindje in de 90, Koblet verging het minder goed. Hij kwam in een verkeersongeval om al dan niet zelf gewild en stierf al op 39-jarige leeftijd. Mooie Hugo deed zijn bijnaam alle eer aan, op en naast de fiets. Hij was één met zijn fiets, hij werd niet voor niets pédaleur de charme genoemd. Steevast had hij een kam op zak. Maar hij werd ook slachtoffer van de genoegens die zijn successen met zich meebrachten. De tol van de roem was toen al hoog. Kübler en Koblet worden steevast in één adem genoemd en hebben het wielrennen in Zwitserland op de kaart gezet. Bovendien was het niet gemakkelijk om grote zeges bijeen te fietsen vlak na de oorlog tussen renners met namen die klinken als klokken zoals Coppi, Bartali, Bobet en Van Steenbergen. De aandacht voor deze Zwitserse heren die we hen hier hebben gegeven, is dan ook geheel terecht.

© 2012 – Extrasport – Matthias Vangenechten

© Yuanga

“Korfbal was altijd een familiesport”, vertelt Daniel De Rudder. “Als een man en vrouw beiden korfbal speelden, dan deden die kinderen dat zo goed als zeker ook. Dat is echter niet goed voor de naambekendheid. Een belangrijk element voor ons product is de gemengdheid. Het is de enige gemengde balsport ter wereld. In een ploeg van acht spelers zijn er vier vrouwen en vier mannen. Dat vind je nergens nog terug. Het terrein bestaat uit een aanvals- en  verdedigingszone. Per zone zijn er vier ploegmaats, twee mannen en twee vrouwen die zich beperken tot hun zone. Er wordt wel man tegen man en vrouw tegen vrouw gespeeld. Als een vrouw in balbezit is, mag enkel een vrouwelijke tegenstander verdedigen. Na twee doelpunten wisselen de spelers van zone. De sport vereist uithouding, explosiviteit, snelheid, technische vaardigheden en sprongkracht. Korfbal wordt door buitenstaanders geweldig onderschat.”

Geen Lionel Messi
Korfbal is een echte teamsport, anders dan bij voetbal en basketbal. “Bij korfbal mag je niet met de bal dribbelen. Als je de bal in je bezit hebt, is het toegelaten twee stappen te zetten voor je de bal opnieuw afspeelt. Korfbal hangt af van beweging zonder bal en interactie tussen ploegmaats. Er is geen mogelijkheid voor individuele acties. Bij voetbal houdt iedereen van Lionel Messi. Die dribbelt vier verdedigers en omspeelt ook nog eens de keeper om te scoren. Dat is natuurlijk fantastisch en spectaculair. De regels in korfbal laat dat gewoonweg niet toe, waardoor het moeilijker en minder sensationeel is dan basketbal of voetbal. Korfbal kan geen Messi in de ploeg hebben. Zijn ploeg Barcelona speelt eigenlijk wel zoals een korfbalploeg. In de buurt van de goal spelen die de bal ontzettend snel en vaak rond om tot een opening te komen. Daar houdt de vergelijking wel op.”

Als speler schopte De Rudder het tot de nationale ploeg. In 1971 werd hij Korfballer van het Jaar, als speler van Rapide Gent, op dat moment een zeer vooraanstaande korfbalclub. Rapide Gent was een topper in België. In 1972 won hij de individuele trofee voor sportverdienste van de stad Gent. In 1977 liet hij zijn spelerscarrière achter zich, om een loopbaan op te bouwen als korfbalcoach. De Rudder werd al snel ingeschakeld als lesgever voor de Internationale Korfbal Federatie (IKF), om jonge trainers op te leiden. “Samen met de toenmalige Nederlandse bondscoach gaf ik de eerste International Coaching Course”, herinnert De Rudder zich. “Van 1980 tot 1990 was ik Belgisch bondscoach van de junioren en later ook de senioren. In die tijd trainde ik ook topclubs in Antwerpen, omdat daar de top van België zich bevond. Rapide bestond ondertussen niet meer en de andere Oost-Vlaamse teams gingen er wat op achteruit. In 1991 werd ik op vraag van Taiwan hun bondscoach en haalden we onmiddellijk brons op het WK in Antwerpen. België werd wereldkampioen met de spelers die ik jarenlang onder mij hoede had. Dat vond ik niet erg. Het was altijd al mijn ambitie om in verschillende landen te werk te gaan. Ik wilde graag mensen uit de eigen cultuur opleiden, zodat ze na mijn passage op een degelijke manier konden blijven werken.”

Veel vliegen
In 1994 verliet Daniel De Rudder zijn post als Taiwanese bondscoach. “Als jong korfballand vroeg Zuid-Afrika me om te helpen bij de ontwikkeling van korfbal in de Regenboognatie. Tot 1997 was ik ook hun nationale trainer. In totaal was ik trainer, lesgever of ontwikkelaar in 29 landen. In België werkte ik als Directeur Sportkaderopleiding, de verantwoordelijke van de Korfbalfederatie voor opleidingen, in samenwerking met Bloso. Toen Zuid-Afrika op eigen voeten kon staan, was mijn werk af. De categorie jonger dan 23 jaar eindigde in 2001 als vijfde op het WK in Pretoria, in eigen land. Na mijn periode bij Zuid-Afrika ging ik aan de slag als bondscoach van Polen. Zowel de senioren als U23 hadden veel potentieel maar bleken mentaal te broos. Met de U23 bereidden we het Europese Kampioenschap voor, toen de voorzitter drie weken voor het toernooi liet weten dat het financieel onhaalbaar was. Die generatie werd vorig jaar in China tiende op het WK. De topscorer van het toernooi was een Pool die ik nog bij de U23 had. Dat was een vrij zware periode, waarin ik heel veel inspanningen leverde en regelmatig vloog. Met het vliegtuig reisde ik op vrijdag naar Polen. Het hele weekend gaf ik training, opleiding en cursussen. Op maandagochtend kwam ik opnieuw aan en moest ik gaan werken. Dat kon ik niet volhouden.”

Daniel De Rudder - © De Beiaard

Het korfbalbeest kwam in Daniel De Rudder opnieuw naar boven toen Nieuw-Zeeland in 2006 op de proppen kwam. “Het eerste jaar trad ik met Nieuw-Zeeland aan in de Asia Oceania Korfball Championship in Hong Kong. Het jaar nadien eindigde de U23 als derde van vijf landen in eigen land in Christchurch. De top twee kwalificeerde zich voor het WK, we hadden evenveel punten als China en Hong Kong maar hadden een doelpunt minder gescoord. Dat was een grote teleurstelling, maar al bij al heb ik me daar wel goed geamuseerd. De vele reizen waren echter enorm belastend. 33 uur op het vliegtuig is me iets van het goede te veel.”

Nu is De Rudder in Turkije aan de slag. “In 2008 was Turkije opgenomen in de Sport Developing Federation, een erkende Turkse federatie die jonge sporten ondersteunt, ook financieel, in promotie en ontwikkeling. Ik werd gevraagd om mee te helpen aan de uitbouw van korfbal in Turkije. Uiteindelijk kwam er ook een nationale ploeg tot stand, waarvan ik aan het hoofd stond. We kwalificeerden ons onmiddelijk voor het Europese Kampioenschap in 2010 in Rotterdam. Er zijn 31 Europese landen die aan korfbal doen, en in ons eerste jaar geraakten we al tot bij de beste zestien. Dat was een formidabele prestatie. In december logeerden vier spelers van mijn nationale ploeg bij mij om een week stage te volgen, in februari verblijven hier vier spelers van de U23. Met die jongens wil ik de basis leggen voor het WK in 2015 in Antwerpen.”

Europese bakermat
In 2012 gaat men continentale federaties opbouwen. Zoals in het voetbal zal elk werelddeel een onafhankelijk bestuur hebben. “Het hoofddoel van IKF is om de kwaliteit te verbeteren en om tot zeventig IKF-landen te komen”, weet De Rudder. “Europa is veruit het sterkst vertegenwoordigde korfbalcontinent. Toen de sport in de jaren tachtig opkwam, waren er maar vier landen; België, Nederland, Engeland en Duitsland. Europa is dus de bakermat van de sport. Vanaf 1995 groeide de sport explosief. Zodanig dat ik nu toch al een klein beetje concurrentie van Azië en Oceanië zie. In Afrika heerst het probleem dat er maar een vijftal landen opstaan om korfbal te introduceren. Er bestaat de ‘zone six’. Vanaf dat er zes landen in de confederatie stappen, worden ze financieel sterker ondersteund. Dat hebben ze nodig, enkel Zuid-Afrika kan het financieel zelf bolwassen. België behoort tot de wereldtop, samen met Nederland en Taiwan. Ga er maar de wereldkampioenschappen op na. België eindigt keer op keer als tweede, na Nederland. Enkel in 1991 werd Nederland geen wereldkampioen. Het verloor toen de finale met 11-10 van, jawel, België.”

Op korte termijn ziet De Rudder niemand in staat om de supprematie van de lage landen te doorbreken. “Ik hoop van wel, want dan krijgt korfbal een grotere internationale uitstraling. De media toont amper interesse, maar als de grote landen als Engeland en China zich in de strijd zullen mengen, zal het globaliseringsproces echt in gang schieten. Taiwan volgt op redelijke afstand, maar Nederland en België hebben de sterkste competities, waarvan enkele clubs hun voet zelfs naast die van professionele topclubs mogen zetten. Qua training, begeleiding en cluborganisatie zitten enkele korfbalclubs in Nederland op het niveau van voetbalclubs als Ajax Amsterdam en PSV Eindhoven. De Breskense Korfbal Club heeft een eigen sportcomplex uitgerust met een sportzaal, twee kantines en dergelijke. Zo zijn er wel vijftien clubs in Nederland. Daar worden wedstrijden door tienduizend toeschouwers bijgewoond. In België heeft ook landskampioen Boeckenberg Korfbal Club een eigen centrum. Dat is een prachtig complex.”

Voor wie meer informatie wilt inwinnen over het korfbalgebeuren in België, kan hier terecht.

© 2012 – De Beiaard– Xavier De Naeyer

Fausto Coppi - © Wikimedia Commons

Faus-to Cop-pi, Gi-no Bar-ta-li. Het zijn namen die als muziek in de oren klinken. Grote wielrenners. Dat waren het. Maar ze waren meer. Het waren geschiedschrijvers. Hun heroïsche duels maakten de wielersport mee groot. Hun carrières liepen grotendeels parallel. Gino Bartali werd geboren bij de begindagen van de Eerste Wereldoorlog in 1914. Coppi zag net na deze gruwelijke oorlog het levenslicht in 1919.

Twee wielergrootheden, één land, één periode.
Hoewel het leeftijdsverschil tussen Coppi en Bartali vijf jaar bedraagt, vochten ze het grootste deel van hun carrière duels uit onder elkaar. Bartali werd prof in 1935. Al snel zette hij zijn talent in de verf. In zijn debuutjaar bij de profs werd hij al nationaal kampioen van Italië. Van Coppi was er toen uiteraard nog geen sprake. Al zou dat niet lang meer duren. In 1936 en 1937 schreef Bartali de Giro d’Italia op zijn naam. In 1938 volgde de Tour de France. Al was hij er in 1937 zeer dichtbij. In de gele trui rijdend zag hij zich genoodzaakt op te geven na een valpartij. In de Giro van 1940 maakte hij voor het eerst echt kennis met de dan 20-jarige Coppi die hier zijn eerste grote ronde won. We zijn dan ook aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog die zonder twijfel het palmares van beide Italianen enorm heeft gefnuikt. De Tour de France werd van 1940 tot en met 1946 niet verreden. De Giro d’Italia lag van 1940 tot en met 1945 stil. Bartali was dan op het hoogtepunt van zijn kunnen. Toch heeft tijdens de oorlog zijn heldenstatus verder vergroot. Bartali heeft tijdens de oorlog heel wat joden van de dood gered door onder andere gevoelige documenten in zijn frame te stoppen en ze te transporteren naar kloosters waar joden zaten ondergedoken. Coppi was op dat moment de coming man. Hij zou zijn opmars pas na de oorlog kunnen voortzetten. De Giro van 1940 was slechts een waarschuwingsschot.

Heroïsche duels
Na de Tweede Wereldoorlog was Bartali al een dertiger. Coppi ging ook zo stilaan naar de dertig lentes op het moment dat alle wedstrijden weer gehouden werden na een gedwongen onderbreking. Het begon in feite in Milaan-San Remo editie ’46 waar Coppi één van zijn heroïsche ondernemingen succesvol afrondde. Hij won met maar liefst 14 minuten voorsprong na een solo’tje van 140 kilometer. De oorlog had hem niet klein gekregen ondanks alle ontberingen. In de Giro van ’47 reed Coppi naar eindwinst. Bartali moest genoegen nemen met een tweede plaats. Het jaar ervoor was het andersom. Het verschil bedroeg geen minuut tussen beide kampioenen. De derde in het eindklassement had wel meer dan een kwartier achterstand. Ze fietsten op eenzame hoogte. De Tour van 1948 was een kolfje naar de hand van Bartali, vermits Coppi niet deelnam. Italië stond wel in rep en roer door politieke onrusten. De onrust verdween snel toen Gino zich verzekerde van een tweede Tourwinst. De gemoederen bedaarden en de Italianen kwamen de straat op om te feesten in plaats van om oorlogje te voeren. Of hoe wielrennen de politiek in het gareel houdt!

In 1949 lagen de kaarten anders. Coppi reed op 30-jarige leeftijd zijn eerste Tour de France en mocht prompt de gele trui mee naar huis nemen, net als de bolletjestrui. Hij zette daar Bartali, die tweede werd op elf minuten, even op zijn nummer. Dat was niet de eerste vernedering van Coppi aan het adres van Bartali. In de Giro dat jaar gaf Coppi zijn landgenoot van hetzelfde laken een pak. Hij had maar liefst 23 minuten voorsprong op hem en zo’n 38 minuten op de derde. Coppi was de eerste die deze twee grote rondes in hetzelfde jaar kon winnen. Met winst in Milaan-San Remo en de Ronde van Lombardije schreef Coppi dat jaar nog twee klassiekers erbij op zijn palmares.

Machtswissel
De definitieve machtswissel voltrok zich. Bartali was inmiddels 35. Veel meer dan af en toe klauwen zat er niet meer in. Hij won in 1950 nog wel Milaan-San Remo voor de vierde keer. En in de Tour leek hij naar eindwinst op weg maar door incidenten onderweg in de Pyreneeën besloten de Italiaanse teams het Tourcircus te verlaten. Coppi ging nog even naarstig door. Ook over kasseien dokkeren, kon hij. Zijn broer Serse Coppi schreef in 1949 Parijs-Roubaix op zijn palmares. Hij moest die eerste plaats wel delen met de Fransman Mahé die in de leidende groep reed maar naar de verkeerde kant werd opgestuurd. Serse stierf trouwens al in 1951 op een tragische manier na een val in de Ronde van Piëmonte. Fausto wilde uiteraard niet onder doen voor zijn broer en won de Helleklassieker in 1950. De dood van Serse gebeurde enkele dagen voor de start van de Tour van 1951. Fausto was te aangeslagen en bij voorbaat verloren. Hij kwam in een etappe zelfs bijna buiten tijd aan, toch wist hij nog een rit te winnen na een solo van 120 kilometer. Hij heeft de dood van Serse nooit echt kunnen verwerken.

Coppi had nog één boerenjaar te vergelijken met 1949, met name 1952. Hij boekte zijn vierde Girozege met overmacht en won met nog meer overmacht de Tour. Hij nam driemaal deel aan de Tour en won hem tweemaal. Het beste bij Bartali was er dan af. Hij behaalde in Giro en Tour nog wel top vijfnoteringen, maar dat was dan ook het hoogst haalbare. In 1953 won Coppi voor een vijfde keer de Giro en behaalde dan ook de wereldtitel. In totaal won hij maar liefst 24 etappes in de Giro d’Italia. Dat zijn er zeven meer dan Gino Bartali die wel twaalf Touretappes won. Coppi slechts negen. We moeten er wel bij vermelden dat hij maar driemaal aan de start stond van de Tour.

De dominantie die Coppi soms aan de dag legde, maakte hem uniek. Zo won hij de Tour van 1952 met maar liefst een klein halfuur voorsprong op onze landgenoot Stan Ockers. Zijn bijnaam is niet voor niets Campionissimo, een bijnaam die onder andere ook de roemruchte Costante Girardengo ten deel viel. Zijn erelijst is ook iets meer af als die van Bartali. Zo werd Coppi in 1953 wereldkampioen, Bartali heeft de wereldkampioenentrui nooit mogen omgorden. Dat er geen WK gehouden is tussen 1938 en 1945, zit daar ook wel voor iets tussen. En ach, wat maakt het uit, een zege meer of minder? Ze brachten de massa op de been, ze gaven kleur aan het naoorlogse Italië. Het heldendom is hen ten deel gevallen.

Gino de Vrome
Het contrast tussen beide heren kan in feite niet groter zijn. De overspelige Coppi tegenover de vrome Bartali die als verzetsheld vele Joden van de gewisse dood redde. Zijn bijnamen liegen er ook niet om. “Gino de Vrome” of “de fietsende monnik.” Of wat dan gezegd van “Il pio Bartali” of “Gino il mistico.” Hij belichaamde de oude normen en waarden van het uiterst katholieke Italië. Hij had geen middeltjes nodig om boven zichzelf uit te stijgen. Bartali voelde zich gesteund door god. Bij Coppi lag dat enigszins anders. Die kwam er openlijk voor uit amfetamines te nemen. De tijdsgeest omtrent dergelijke zaken lag toen anders. Waar hij nu gebrandmerkt en uitgespuugd zou worden, lag daar toen niemand wakker van vermits er van dopingwetgeving nauwelijks of geen sprake was. De legendevorming rond Coppi is daarenboven enorm. Zijn ongenaakbaarheid werd gecultiveerd, mede in de hand gewerkt door de schrijvende pers toentertijd. De rivaliteit tussen beide renners werd in de pers sterker voorgesteld dan ze in feite was. Ze vochten wel duels uit, maar staken er vaak zo bovenuit dat ze samen naar het heldendom fietsten waarbij de aanhang van Coppi en die van Bartali hun eigen idool de hemel in prees. Ze kwamen in ieder geval dus beter overeen met elkaar dan vaak werd voorgesteld. Maar hun rivaliteit maakte wel het wielrennen mee groot in Italië.

De witte dame
Coppi had in het katholieke Italië vaak de perceptie tegen. Zo werd hij mede door zijn buitenechtelijke relatie met “De witte dame” als ongelovige voorgesteld. Deze anekdote kunnen we u dan ook niet onthouden. Coppi had al een vrouw, genaamd Bruna, die geen hoge pet ophad met het wielrennen. Hun huwelijk verliep dus niet echt lekker en op een gegeven moment liep het ook op de klippen. Ondertussen schuimt een hevige fan de wedstrijden af waar Coppi aan deelneemt genaamd Giulia. Zij zal later bekend worden als “de witte dame.” Ze ontmoeten elkaar en Coppi raakt door haar betoverd. Als Giulia, steeds gekleed in het wit (vandaar ook haar toenaam) van de partij is op de wedstrijden waar Coppi aan deelneemt, is hij nog minder te houden dan anders. Haar aanwezigheid stuwt hem vooruit. Coppi weet zijn wereldtitel in 1953 altijd aan het feit dat Giulia, dan gekleed in het zwart, hem stond op te wachten. Hun liefde was een verboden liefde, en ze werd allesbehalve warm verwelkomd in het ultra-katholieke Italië dat zich veel beter vertegenwoordigd voelde door Gino Bartali. Coppi kreeg voor zijn relatie met “de witte dame”, die ondertussen het leven had geschonken aan Faustino, zelfs een voorwaardelijke celstraf. Ze voelden zich zelfs gedwongen naar Argentinië te trekken. In 1960 werd Coppi in Opper-Volta, het huidige Burkina Faso, getroffen door een malaria-aanval. Hij bezweek hieraan in Italië op 40-jarige leeftijd. Tien jaar geleden was er zelfs even sprake dat Coppi vergiftigd zou zijn geworden in Afrika, maar daar was niks van aan. Bartali werd wel wat ouder en stierf in 2000 op 84-jarige leeftijd, hoewel hij ook niet meer te best was door het overmatige roken.

De kampioenen leven ook voort. Zo wordt er sinds 1965 steeds een Cima Coppi uitgereikt in de Ronde van Italië aan de renner die als eerste het dak van de Giro bereikt. Bartali en Coppi worden steeds in één adem uitgesproken, ze belichamen het Italiaanse wielrennen en hoe het Italiaanse wielrennen zou moeten zijn. De tegenstellingen die er tussen hen beide waren, leidde als het ware tot de perfecte harmonie. Dat u ons de lichte melancholie wel kan vergeven…

© 2012 – Extrasport – Matthias Vangenechten

De tentoonstelling loopt nog tot 29 september 2012. Meer info op de website: http://goaaal.arch.be

© 2012 – StampMedia – Yves Torbeyns en Miek Thieren

Real Madrid versus FC Barcelona - © Kike Blasco

De laatste vijf jaar namen de inkomsten van de clubs gemiddeld met iets meer dan negen procent toe. Desondanks groeit de schuldenberg in Europees voetbal almaar groter. De vijftien rijkste clubs maken jaarlijkse gemiddeld 39 miljoen euro verlies.

Van alle landen spant Spanje de kroon. Het land heeft het enorm hard te verduren door de financiële crisis en staat financieel volledig aan de grond. Vijftig procent van de jongeren heeft geen werk. Ellende alom. Dit staat in schril contrast met het voetbal. Met twee clubs in de halve finale van de Champions League en twee in de finale van de Europe League domineert het Spaans voetbal het Europese continent.

Mag Spanje daar fier op zijn? Hoegenaamd niet. Schaamte zou veel meer op zijn plaats zijn. Terwijl in België iedere club een strak financieel beleid moet voeren, zwemmen de Spaanse clubs in de schulden, vier miljard euro om precies te zijn. De Spaanse voetbalbond laat vrolijk begaan. Real Madrid en Barcelona, de twee Spaanse trotsen, hebben beiden zo’n 600 miljoen aan schulden. 600 miljoen! Ter vergelijking: Het budget van Anderlecht, de rijkste club van België, wordt geraamd op 40 miljoen.

Voetbalclubs op de bank
In tijden waarin iedereen moet besparen, is zoiets om het zacht uit te drukken vrij opmerkelijk. Noem het gerust schandalig. Wanneer we verder inzoomen, wordt de situatie ronduit genant. Een derde van alle schulden zijn de Spaanse clubs immers verschuldigd aan de overheid, meer bepaald aan de fiscus (752 miljoen) en de sociale zekerheid (550 miljoen). Ook bij de Spaanse banken staan de voetbalclubs serieus in het rood. De banken houden de clubs dus recht, zei het niet dat de banken – net als de overheid – zelf voor steun hebben moeten aankloppen bij de Europese Centrale Bank.

Met andere woorden: alle Europeanen helpen de lonen van Messi en Ronaldo mee bekostigen. België, Duitsland, Nederland en enkele andere goede leerlingen uit de Europese klas zijn onrechtstreeks sponsor van de Spaanse clubs. Als dankwoord kopen de Spaanse clubs de kleinere, eerlijke ploegen uit die landen eerst leeg, om er vervolgens brandhout van te maken in de onderlinge confrontaties. Met deze wetenschap is het huidige Spaanse succes er dan ook één met een gitzwart randje.

De clubs uit de Premier League doen niet veel beter. Vorig jaar werd een rapport bekend gemaakt over het seizoen 2010-2011, waarin de clubs van de Premier League samen 500 miljoen euro verlies maakten. Manchester United, de regerende kampioen, torst alleen al met een schuld van meer dan 500 miljoen euro. Chelsea maakt het nog bonter. Het maakte vorig jaar 81 miljoen verlies en draagt een schuldenberg van maar liefst 800 miljoen euro met zich mee. Het zijn hallucinante cijfers. Zeker als je weet dat de Engelse clubs de meeste televisiegelden ontvangen van alle clubs in Europa.

Het feit dat Barcelona, Real Madrid en Chelsea in de halve finale van de Champions League staan, is één grote kaakslag voor alle financieel gezonde clubs. Bayern Munchen, de vierde halve finalist, is als enige volledig schuldenvrij. Het is jammer genoeg de uitzondering op de regel. We kunnen alleen maar hopen dat ze voor hun gezond beleid worden beloond.

Schuldenvrij
Bij de UEFA is, onder druk van de publieke opinie, in de loop der jaren steeds meer weerstand ontstaan tegenover de financiële toestand van de meeste topclubs. UEFA gaf Jean-Luc Dehaene de opdracht om regels op te stellen om zo iets aan de scheefgegroeide situatie te doen. Het resultaat is de Financial Fair Play, een nieuw licentiesysteem in het voetbal dat een einde moet maken aan de torenhoge schulden.

Vanaf het seizoen 2013-2014 mogen de clubs niet langer meer uitgeven dan dat ze binnenkrijgen. Daarnaast mogen de rijke clubeigenaars in de toekomst nog maximum 30 miljoen in de club stoppen. De Manchester City’s en Chelsea’s van deze wereld zullen hun transferbeleid daardoor grondig moeten hertekenen. Alle Spaanse clubs moeten ook tegen 2020 hun schulden volledig hebben afbetaald.

Het hoeft niet gezegd dat dit een enorme aardverschuiving in het voetbal teweeg kan brengen. Eén ding is zeker: als de plannen worden doorgedrukt, moeten nagenoeg alle Europese topclubs hun beleid grondig herzien. Wanneer ze niet aan de richtlijnen voldoen, worden ze immers uit de Champions League of Europe League geweerd. Een gezond beleid zou na jaren oneerlijke concurrentie eindelijk zijn vruchten afwerpen.

Er is natuurlijk een groot verschil tussen de theorie en de werkelijkheid. Hoe ver wil de UEFA gaan om het voetbal terug gezond te maken? Zal ze effectief haar plannen doorduwen of blijft het bij goede bedoelingen? Je kan er niet omheen dat UEFA in haar eigen voet schiet als ze de regels van Financial Fair Play effectief doorvoert. Wanneer ze Barcelona en Real Madrid, dé uithangborden van het Europese voetbal, uit de Champions League weert, verliest haar competitie meteen ook heel veel uitstraling. Weegt dit binnen de UEFA op tegen de morele bezwaren?

Een ander probleem is of je juridisch überhaupt een club de deelname kan ontzeggen en of je iemand kan verbieden om te investeren in een ploeg. Daarnaast zijn de regels nogal onduidelijk, is er veel ruimte voor subjectieve analyses en zijn er veel uitzonderingen in opgenomen die de clubs zeker zullen aangrijpen.

Kantelpunt
Het Europees voetbal staat met andere woorden voor een belangrijk kantelpunt. Dat voetbal om geld draait, is al langer een feit. Dat zal in de toekomst ook niet veranderen. Geld zal, net als in elke sector, bepalen welke club succesvol zal zijn en welke niet.

Belangrijk is wel dat clubs terug financieel gezond worden. Vandaag zijn verschillende clubs virtueel falliet en alleen dankzij de goodwill van een land, een bank en/of een individu blijven ze bestaan. Zo’n vorm van competitievervalsing is gewoonweg ontoelaatbaar, zeker gezien de huidige economische situatie.

Het voetbal is ziek en de financial fairplay is het medicijn. Niet de club die het meeste schulden heeft maar diegene die het beste beleid voert moet beloond worden. In plaats van miljoenen euro’s te spenderen op de transfermarkt moet het terug meer investeren in eigen jeugd en een goed scoutingsnetwerk opbouwen, maar vooral een visie uitbouwen op lange termijn.

We kunnen alleen maar hopen dat de UEFA genoeg vastberadenheid aan de dag legt om haar goede intenties in daden om te zetten. De leuze van Racing Mechelen luidt: ‘Waar een wil is, is een weg.’ De wil van de UEFA zal echter heel groot moeten zijn wil er in de toekomst effectief iets veranderen. De voetbalwereld staat op een kantelpunt.

© 2012 – StampMedia – Nicola Neefs

© Chiara Marra

Vergeet de Tour en tevens de Vuelta. De rittenkoers waar menig liefhebber jaarlijks naar uitkijkt wordt verreden in mei. De Giro is de ronde waar legendes als Coppi en Bartali zich de wielermythologie hebben ingefietst. Recordhouders qua eindzeges zijn Eddy Merckx, Fausto Coppi en Alfredo Binda die de Ronde van Italië vijfmaal gewonnen hebben. Qua ritzeges spant Mario Cipollini de kroon met maar liefst 42 ritoverwinningen. Geen renner uit het huidig profpeloton komt in de buurt van hem, al heeft Alessandro Petacchi het met 27 ritzeges allesbehalve slecht gedaan. De intussen 38-jarige Petacchi is niet opgenomen in de selectie van Lampre voor deze Giro.

Evenwaardig aan de Tour
De Tour is een circus, de Giro is een legende. De Giro straalt nog enige authenticiteit uit, veel meer dan de overgemediatiseerde Tour de France waar men zelfs de rustdag rechtstreeks zou uitzenden en voorzien van livecommentaar. De Giro is een monument, maar ze heeft daar geen nerveuze etappes over grindwegen of spectaculaire en veel te smalle afdalingen voor nodig. Hopelijk beseffen de nieuwe organisatoren dat. Angelo Zomegnan, de koersdirecteur van de Giro van 2004 tot en met 2011, zocht al te vaak het randje op. De Giro heeft deze randjes niet nodig. Ook zonder aankomsten op actieve vulkanen is ze een parel van een wedstrijd.

De Giro is de jongste jaren niet gespaard gebleven van de nodige dopingellende. Zo mag Michele Scarponi zich de gelukkige winnaar noemen van de Giro van vorig jaar, hoewel Alberto Contador na drie weken zwoegen en lijden de roze trui in Milaan mocht aantrekken. Met het verhaal van de clenbuterolzaak rond Contador zullen we u dan ook niet meer vervelen. Maar ook in de eindklassementen van de jaren voordien staan er heel wat gecontesteerde namen die in tegenstelling tot Contador niet het slachtoffer zijn geworden van wielergeschiedherschrijving van bepaalde instanties. Laten we hopen dat de Giro van een dergelijk scenario dit jaar gespaard blijft. Dat verdient deze wedstrijd namelijk niet.

Het programma
De Ronde van Italië start in Denemarken waar drie ritten zullen worden gehouden om vervolgens een rustdag te nemen om de kans te krijgen per vliegtuig naar Verona te vliegen waar ‘s anderendaags een ploegentijdrit op het programma staat. Vervolgens krijgen we enkele vlakke etappes en etappes in het middengebergte. In de Ronde van Italië vallen dergelijke ritten nooit te onderschatten. Het zwaartepunt van de Giro situeert zich in de laatste week. De laatste acht etappes bevatten er vijf die gecatalogeerd staan als etappes in het hooggebergte. Als toetje krijgen de renners op de slotdag in Milaan nog een individuele tijdrit voorgeschoteld van een dikke dertig kilometer. Om het feest helemaal compleet te maken heeft de dag voordien de Stelvio de eer om de renners te ontvangen.

Parcours Giro 2012 - © www.gazzetta.it

In het hooggebergte zullen de grootste verschillen gemaakt worden. Dat renners als Bradley Wiggins en Cadel Evans, die een sterke tijdrit in de benen hebben, kiezen voor de Tour is logisch. Maar dat is niet voor iedereen zo. Andy Schleck had met zijn klimcapaciteiten hier in deze Giro d’Italia zeker zijn slag kunnen slaan. Enig nadeel voor de jongste Schleck is dat de Giro wat te vroeg in het seizoen komt om al top te zijn na een hoogst onberispelijke winter doorgemaakt te hebben. In de Tour moet er dit jaar zo’n slordige honderd kilometer tegen de klok gereden worden. Tegen renners als Evans en Wiggins is hij in feite bij voorbaat verloren, te meer hij allesbehalve blijk heeft gegeven van verbeterd te zijn in het werk tegen de klok. Door het afhaken van de Deen Jakob Fuglsang bij RadioShack zal Fränk Schleck wel starten. Het is maar de vraag of hij klaar is voor deze wedstrijd die niet in zijn programma stond. Al heeft Contador in 2008 bewezen dat dat niet per se een bezwaar hoeft te zijn. Volgens de legende lag hij op het strand toen hij geheel onverwacht door Bruyneel werd opgeroepen om alsnog in de Giro te starten.

De favorieten
Hoewel er een kleine tweehonderd renners aan de start zullen staan in Herning, is er maar een kransje namen dat in staat wordt geacht als triomfator op het podium in Milaan te staan. De tijd dat er bij voorbaat een Italiaan gewonnen had, ligt nog niet lang achter ons. Van 1997 tot en met 2007 won er immers ononderbroken een Italiaan de ronde van zijn eigen land. Ook dit jaar is de kans niet gering dat er aan het eind van de Giro een Italiaan zal triomferen. Denken we maar aan de titelverdediger Michele Scarponi die binnen zijn eigen rangen wel dient af te rekenen met Damiano Cunego. Al moet deze laatste het nog wel maar eens bewijzen om in een grote ronde op constante basis mee te doen in het hooggebergte en ook nog eens stevig tegen de klok te fietsen. Dat moet al van 2004 geleden zijn, toen hij zijn toenmalige kopman Gilberto Simoni een pad in de korf zette en op 22-jarige leeftijd als onbeschreven blad de Giro won. De nieuwe Coppi was toen geboren. Helaas voor Cunego heeft hij zich op het vlak van grote rondes nooit kunnen doorzetten. Al heeft hij wel ondertussen mooie successen behaald in kleinere rittenkoersen en in lastige eendagswedstrijden. Benieuwd of er binnen Lampre een strijd zal ontstaan zoals tussen Cunego en Simoni in 2004. Het zou de Giro een extra dimensie geven.

Daarnaast is het uitkijken naar Liquigas waar Ivan Basso kopman is bij ontbreken van Vincenzo Nibali. Basso won de Giro tweemaal. Bij zijn eerste eindoverwinning in 2006 was hij nog Ivan de Verschrikkelijke. De tijdsverschillen werden niet gerekend in minuten maar in kwartieren. We weten ondertussen bij welke dokter hij langsging, net als het overige gros van de toptien toentertij. In 2010 won hij voor de tweede maal de Giro op minder impressionante wijze, wat de geloofwaardigheid van deze zege enkel maar ten goede komt.

Ivan Basso, één van de topfavorieten voor de eindzege - © Wikimedia Commons

Maar we hadden u ook niet-Italianen beloofd. Uit Franse hoek mogen we na vorig jaar veel moois verwachten van John Gadret en Hubert Dupont. Beide rijden voor AG2R en kunnen een ferm stukje klimmen. Ook de ploeg in vorm Astana heeft een sterke selectie klaar voor de Giro. Het is voor ons Belgen vooral uitkijken naar wat Kevin Seeldraeyers klaarspeelt. Seeldraeyers kende zijn doorbraak in 2009 in de Giro met een veertiende plaats en winst in het jongerenklassement. Sindsdien is het vrij stil gebleven rond Seeldraeyers die binnen zijn eigen rangen wel rekening moet houden met leeftijdsgenoot Roman Kreuziger die goed op dreef is.

Zuid-Amerikaanse berggeiten
In de Giro is het steeds uitkijken wat de Colombianen en andere Zuid-Amerikanen vermogen. De ploeg van Gianni Savio, in het verleden heette die Selle Italia en gaat nu door het leven als Androni Giocattoli, heeft daar steeds een groot aandeel in. Met José Rujano heeft hij een ferm speerpunt in huis. Al is het steeds gissen naar de staat van paraatheid bij de 30-jarige Venezolaan. Ook bij Sky rijden er met Rigoberto Uran en Sergio Henao Montoya twee Colombianen rond die in de gaten moeten gehouden worden. De laatste staat geboekt als een groot klimtalent. Hij staat in de Giro d’Italia voor zijn vuurdoop in een grote ronde.

Voorts is er ook de eeuwige Joaquim Rodriguez. Hij zal zijn etappe zeker meepikken. Maar voor het eindklassement schiet hij doorgaans te kort. Als de andere favorieten het laten afweten, moet er zeker met hem rekening worden gehouden. Topvijf ligt zeker binnen zijn mogelijkheden. Voor de eindzege zal hij waarschijnlijk frisheid te kort komen door het drukke voorjaar dat hij al achter de kiezen heeft. Met ploegmaat Daniel Moreno heeft hij alleszins een uitstekende luitenant bergop. Een andere Spanjaard om in de gaten te houden is Mikel Nieve van Euskaltel. Nu Igor Anton geblesseerd verstek heeft moeten geven voor de Giro kan Nieve het absolute kopmanschap opeisen bij de Baskische formatie. In zijn eerste Giro vorig jaar werd hij na het schrappen van Contador tiende en won hij ook een rit. Tijd voor een stapje hogerop dus.

Uiteraard gaat het niet alleen om het eindklassement. Mark Cavendish staat niet voor niets op de deelnemerslijst. Ook is de Giro een uitstekende gelegenheid voor rittenkapers. Thomas De Gendt en Gianni Meersman moeten zeker in staat worden geacht om één of meerdere ritten mee te pikken. Al zal De Gendt ook met klassementsambities trekken naar de Giro. Het is maar de vraag of hij dit jaar al een constante in zijn prestaties kan leggen als er in het hooggebergte moet geklommen worden. Een andere Belg die met klassementsambities naar Herning trekt, is Bart De Clercq. De Clercq maakte vorig jaar een niet onopgemerkt debuut mee in de Giro. Hij was toen het lichtpuntje in een voor de Belgen en de rest van de wielerwereld overigens gitzwarte Giro. De Clercq won in zijn eerste grote ronde meteen een ritzege met een aankomst bergop.

Kortom kunnen we wel stellen dat het een mooie Giro belooft te worden. Er is niet één echte grote topfavoriet wat de spankracht ten goede zou moeten komen. Hierdoor zullen ook renners van de tweede rij en beloftevolle talenten de kans krijgen op het voorplan te komen. Laat het Italiaanse wielerfestijn dus maar beginnen!

© 2012 – Extrasport – Matthias Vangenechten