Home » Analyse, Wielrennen

De vijf meest memorabele Belgische momenten van het wielerseizoen

door Extrasport op oktober 2, 2012 – 16:501 Reactie

Het superjaar 2011 voor de Belgen kreeg met 2012 een waardige opvolger. De vijf wielermomenten die ons het meest zijn bijgebleven met een Belg in de hoofdrol – gaande van vijf naar één – leest u hier.

Philippe Gilbert op het afgelopen WK - © Flickr

5. Tom Boonen, graaf van Vlaanderen
Tom Boonen won voor de tweede keer de Ronde van Vlaanderen. Op de laatste passage van de Oude Kwaremont demarreerde Alessandro Ballan. Boonen volgde Filippo Pozzato die naar Ballan toereed. Op de Paterberg kon Boonen bij de twee Italianen blijven, al kostte het enige moeite. In de sprint legde hij de twee Italianen er dan op. Toch zetten we dit pas op vijf. Normaliter moet een Belg die Vlaanderens Mooiste wint op zijn minst in de top drie staan van een lijstje als dit. Helaas, de koers begeesterde allesbehalve. Waar de jaren voorheen de Ronde van Vlaanderen een koers was om duimen en vingers van af te likken, bleven we nu op onze honger zitten. De parcourswijziging had allesbehalve het gewenste effect. Ongetwijfeld is het fijn voor de mensen langs het parcours de renners driemaal te zien passeren. Voor de spankracht en het sportieve aspect was dit evenwel geen voltreffer. Een klassieker als de Ronde van Vlaanderen onwaardig. Dit doet de prestatie van Boonen oneer aan. Of is dit slechts bijzaak? Gelukkig voor de organisatoren won volksheld Tom Boonen en werd de degradatie van het parcours met de mantel der liefde bedekt.

 

 

4. Ontgoocheling op de Cauberg
Een halve fietslengte. Meer scheelde het niet of Jelle Vanendert kroonde zich tot koning van de Cauberg. De Amstel Gold Race kende haar gebruikelijke verloop. Aan de voet van de Cauberg waren enkel nog Niki Terpstra en Oscar Freire met een lichte voorsprong voorop. Onder leiding van een herboren Philippe Gilbert kwam het uitgedunde peloton tot bij Freire. Gilbert plafonneerde. Eerst kwam Peter Sagan er nog over, daarna Vanendert en daarna die dekselse Gasparotto. Een halve fietslengte was Vanendert verwijderd van de geschiedenisboeken. Waar de koers zelf eerder een saai verloop kende, maakte het exploot op de Cauberg dat ruimschoots goed. Zelden zoveel wisselende kansen gezien op zo’n korte afstand. Een toevalstreffer was deze prestatie van Vanendert niet. De gehele wereldtop tekende present; van de Spanjaarden uit het Baskenland tot renners als Peter Sagan en Thomas Voeckler. Sinds Gilberts hegemonie in de Amstel Gold Race is een tweede plaats in een heuvelklassieker als de Amstel doodnormaal geworden. De geschiedenis leert ons andere dingen. De wedstrijd werd jarenlang gedomineerd door Spanjaarden, Italianen en Michael Boogerd. Zeker sinds de Cauberg de aankomst is van de Gold Race. Wanneer er een Belg in de top tien eindigde, hadden we reden tot juichen. Hetzelfde verhaal voor Luik-Bastenaken-Luik en de Waalse Pijl. Dit zijn wedstrijden die internationale allures hebben, meer nog dan Parijs-Roubaix en de Ronde van Vlaanderen wiens aanzien teert op hun roemrijke verleden. Het is hard om te zeggen, maar het is nu eenmaal zo. Een deelnemerslijst van Parijs-Roubaix is veel minder rijk gestoffeerd dan die van een Amstel Gold Race of Luik-Bastenaken-Luik. Bijgevolg koesteren we een dergelijke prestatie als die van Vanendert best.

 

 

3. Een tijdrit over kasseien
Tom Boonens dominantie in de voorjaarsklassiekers was verwoestend. Gesteund door een ijzersterke ploeg reeg hij de successen aaneen met winst van Parijs-Roubaix als orgelpunt. Op zo’n53 kilometervan de aankomst begon Boonen aan zijn solo. Wat de achtervolgers ook probeerden met Sky op kop, Boonen terughalen bleek een utopie. Ook een wanhoopspoging van Lars Boom draaide op niets uit. Al snel besefte men in de achtervolging dat een tweede plaats het hoogst haalbare zou zijn. Ondertussen denderde de trein Boonen naar de piste in Roubaix. Aan de eindstreep had hij 1 minuut 39 seconden voorsprong op Sébastien Turgot. Op wie? Oké, de koers miste een challenger. Fabian Cancellara om de naam niet te noemen bijvoorbeeld. En eigenlijk miste de wedstrijd in het algemeen nog wel meer toppers. Een wedstrijd als Parijs-Roubaix verdient een sterker deelnemersveld dan het dit jaar had. Maar wie kraait daar nu nog naar? Boonen kan volgend jaar alleen recordhouder worden met vijf zeges. Ergens in Eeklo wordt er flink geknarsetand…

 

 

2. Een Belg eenzaam op de Stelvio
We schrijven de voorlaatste etappe van de Giro. Voor aanvang van deze etappe is Thomas De Gendt de eerste Belg in het algemeen klassement op een achtste plaats op 5 minuten 40 van leider Rodriguez. Dat het algemeen klassement – in deze naar Gironormen eerder grijze editie – in de voorlaatste etappe danig door elkaar zou geschud worden, stond buiten kijf. Nadat de renners eerst de Passo del Tonale en de Passo dell’Aprica als voorgerecht moesten verteren, kreeg het peloton ook nog de schrikwekkende Mortirolo en als toetje de Stelvio voorgeschoteld. Net voor de top van het beest genaamd Mortirolo achtte De Gendt zijn moment gekomen. Hij demarreerde – wat je op zo’n steil ding demarreren kan noemen – uit de groep der favorieten. In het stuk afdaling tussen Mortirolo en Stelvio kreeg hij het gezelschap van Damiano Cunego en Mikel Nieve, toch niet de minsten. Deze schudde hij al in het begin van de Stelvio af. De Gendt soleerde richting aankomst. De topfavorieten zagen het gevaar in – de roze leiderstrui van Rodriguez kwam op een gegeven moment zelfs in gevaar – en verdapperden. Leider Rodriguez kwam nog terug tot op 3 minuten 22. De Gendt rukte op naar een vierde plaats in het algemeen klassement. Een dag nadien rukte hij in de afsluitende tijdrit nog op naar een derde plaats. Een Belg op het podium van een grote ronde, iets wat tot enkele jaren terug onmogelijk leek. De laatste podiumnotering van een Belg in een grote ronde dateerde immers van 1995 toen Johan Bruyneel – rijdende voor O.N.C.E. – derde werd in de Vuelta. De Gendt kan tijdrijden en klimmen. Een ideaal profiel voor een ronderenner dus. Ondanks zijn reputatie doet hij met zijn straffe stoten nog steeds monden openvallen, denken we maar aan zijn solo eerder in het seizoen in Parijs-Nice. Een Vlaamse krant heeft zich dan wel de slogan ‘verwacht het onverwachte’ aangemeten. In feite behoort deze slogan enkel en alleen aan Thomas De Gendt toe.

 

 

1. Phil, koning van de Cauberg en de rest van de wereld
Na een eerder teleurstellend seizoensbegin waarin hij ‘slechts’ zesde werd in de Amstel Gold Race en derde in de Waalse Pijl maakte Philippe Gilbert in de Vuelta met twee indrukwekkende ritoverwinningen duidelijk dat de Belgische ploeg op hem zou kunnen rekenen op het WK in Valkenburg. Het parcours met de Cauberg als scherprechter is gemaakt voor hem. De twee kilometer na de Cauberg mag en zou geen bezwaar zijn. Een stukje hardrijden kan de Waal immers ook. Hij startte dus als de te kloppen man aan het WK. Ondanks enkele tactische fouten tijdens de wedstrijd zelf, kwam alles toch nog goed en begon een uitgedund peloton voor de laatste keer aan de Cauberg. Hier zou de beslissing vallen. Eén camerashot zei voldoende. Aan het begin van de Cauberg werd een helikopterbeeld de huiskamers ingestuurd met één buitenlander op kop en daarachter vier Belgen. En dat in volle finale. Geen Italianen en Spanjaarden te bespeuren. Björn Leukemans verrichte berenwerk. Hij piloteerde Gilbert naar een gunstige positie, klaar om als een raket weg te schieten. Hij wachtte en ging aan. Geen Rus, geen Noor of geen Spanjaard was opgewassen tegen dit Waalse geweld. Geen enkele renner kan zo splijtend demarreren op een heuvel als Gilbert. Als de beslissing op een WK zo goed als zeker zou vallen op de Cauberg dan heb je als land een allesverwoestend wapen in huis. Gilbert bleef op de trappers lopen, de pijn spatte van het televisiescherm. Waar anders de finish van de Amstel Gold Race ligt en waar hij de gewoonte heeft opgebouwd om zijn handen de lucht in te steken, moest hij nu nog een kleine twee kilometer doorbijten. Hij zette zijn machtsplooiing van op de Cauberg door op het vlakke, dit met een verbeten blik. Achter hem werd er gesparteld, veel gesparteld. Er werd nagedacht, iets wat Gilbert allesbehalve moest doen en ook niet deed. Hij had zelfs de tijd om te vieren nog voor over de eindstreep te bollen. Een topfavoriet wordt zelden wereldkampioen. Zoiets is enkel weggelegd voor grote kampioenen.

 

 

© 2012 – Extrasport – Matthias Vangenechten

 

 

Tags: , , , , , , , ,

  • http://www.clubvillamar.info/club-villamar-een-huis-in-spanje-zoeken-en-vinden/ huis in spanje

    Belg is de bekendste stad zijn er verschillende toeristische heeft geleverd, alleen om de reden om alle spellen te zien, vooral cyclische is het meest bekende games van deze plaats … In het afgelopen jaar ben ik ook gaan op deze plek om mijn vakantie door te brengen dan zal ik de kans krijgen om deze games te zien … ik heb echt genoten van een veel toen ik dit gezien spelletjes ….