Home » Analyse, Wielrennen

Bespreking van de reacties op een boek dat ik nog moet lezen

door Extrasport op november 17, 2016 – 07:541 Reactie

Ik moet het boek Mijn Gevecht van Thomas Dekker en Thijs Zonneveld nog lezen, maar dat blijkt geen bezwaar om een mening te ventileren. De reacties overtreffen wordt niet bepaald evident.

De jonge Dekker – © Wikimedia Commons

Het schijnt dat het leven van Thomas Dekker in boekvorm is verschenen. En als de saillantste details ervan reeds in de media zijn verschenen de jongste dagen, valt het nog goed mee. Het geeft een inkijk in een leven van een renner. Des te schokkender zijn om die reden de reacties waarvan er ettelijke blijk geven van lange tenen die diep tot in de jaren negentig reiken.

 

Een boek is niet alleen de schrijfstijl en de inhoud, maar ook de manier waarop het ontvangen wordt. Nu is de pen van Zonneveld bijwijlen jaloersmakend, ken ik de inhoud alleen maar uit extracten in de media, zodat ik wel oog moet hebben voor de ontvangst.

 

Is het wielrennen katholiek? Je zou haast denken van wel. Ophef door fragmenten over drugs, hoeren en doping. In Speler X en I am the secret footballer was er ook zulk fragment. Daar was het 240 bladzijden lang. Het grootste misverstand is dat wielrenners heiligen zijn. Ook na elk groezelig verhaal restaureren wielerliefhebbers dat beeld tot het weer aan diggelen ligt.

 

Dat wielerliefhebbers de realiteit vaak niet willen weten, werd pijnlijk duidelijk aan de tafel van De Wereld Draait Door. Matthijs Van Nieuwkerk had liever gehad dat het niet zo onverbloemd verteld werd. Voormalig schaatser Erben Wennemars had zoiets natuurlijk nog nooit gehoord, want schaatser. Frits Barend trad op als loyale spreekbuis van de erecode van de kleedkamer. De maffia heeft daar een woord voor (zes letters). Die laatste is ook journalist.

 

Het verschil met de passage van Leo Verheul aan diezelfde tafel twee jaar geleden was groot. Die kwam er vertellen over zijn boek De kunst van het mislukken. De sfeer was losjes en er werd geginnegapt over gelijksoortige anekdotes als in Dekkers boek. Leo Verheul is dan ook sportjournalist. Geen wielrenner.

 

Mensen koesteren hun romantische voorstelling van het bedrijf wielrennen. Waar men dat maar al te goed heeft begrepen is Vlaanderen. Kan het contrast met die andere goede kennis van Luigi Cecchini groter zijn? Ook Fabian Cancellara bracht een tweede autobiografie uit waarin het beeld van ideale schoonzoon bevestigd wordt. Geschreven door een wielerjournalist van Het Nieuwsblad. In die krant zat afgelopen weekend eveneens een extra bijlage louter om Cancellara nogmaals te bedanken.

 

Kan een openhartig boek als dat van Dekker ook in Vlaanderen verschijnen? Niet snel. In de tijd dat het verhaal van Dekker zich afspeelt is er niet meteen een klein Vlaams rennertje betrapt op cocaïne, drie keer meer bepaald. Het is dus naïef te denken dat alleen in de schoot van Rabobank er sprake was van een algehele normvervaging. Excessen zijn het gevolg van andere excessen. Dat zeg ik niet, dat zegt de Italiaanse dopingexpert Sandro Donati.

 

Nu verscheen er in Vlaanderen reeds ‘Museeuw spreekt’. Maar zoals de ondertitel, van leeuw tot prooi, al aangeeft sprak er hier een slachtoffer in een biechtstoel. In een kranteninterview zou Museeuw later erkennen dat zijn dopinggebruik geen misstap betrof aan het eind van zijn carrière. In plaats van een collectief mea culpa volgde er in Vlaanderen een collectieve stilte. Ook de boeken van mountainbiker Filip Meirhaeghe en wielerverzorger Jef D’Hont mogen in deze context niet onvermeld blijven.

 

Wielrenners hebben in Vlaanderen een glans van goddelijkheid om zich hangen. De koers is Tommeke en Greg. Het volk wil deze helden niet aanschouwen, maar aanbidden. Voor media zijn het de gedroomde uithangborden. Welke renner wil er uit de school klappen? Waarom dit als journalist opschrijven? In Vlaanderen woekert het verleden stilzwijgend.

 

Hoe open Dekker ook is, de lezer bekent evenveel kleur. De veelvuldige reacties van uiteenlopende aard bewijzen dat de achterkant van de sport geweldig fascineert. Of je die nu voor publicatie vatbaar acht of niet.

 

© 2016 – Extrasport – Matthias Vangenechten

 

Tags: ,

  • Ivo Goderis

    In Vlaanderen heb je een katholieke cultuur: schuldbekenning gevolgd door boetedoening, en alles is vergeven en vergeten. In Nederland heb je de protestantse cultuur, de schuldenaar wordt minder makkelijk gepardonneerd en eerder als zondebok vooruitgeschoven. Cfr: Boonen wordt in de armen gesloten, Boogerd is zondaar…